Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

– Ну, гэта напой такi, бадзёрасцi надае, дапамагае прачнуцца, – патлумачыy Янка.

– Такога напою, на жаль, я не ведаю. Але магу прапанаваць нешта iншае, не горшае.

– Не адмоyлюся.

– Добра. Тады пакуль займайцеся сваiмi справамi, а я зраблю.

Хлопча пайшоy прыводзiць сябе y парадак, а Пугач узяyся за прыгатаванне. Умыyшыся, Янка выйшаy у гасцёyню i з прыемным здзiyленнем на твары стаy знерухомеyшы. Па пакоi разыходзiyся смачны карамельна-арэхавы водар. Ужо толькi ад яго на душы рабiлася цёпла i светла.

– М-м-м, чым так пахне?

– Сядайце, зараз пакаштуеце.

– Што гэта можа быць? – перапытаy ён яшчэ раз, звярнуyшыся yжо да Мiланы, якая магла сачыць за дзеяннямi Пугача.

Дзяyчынка толькi пацепнула плячыма.

Напой акурат быy гатовы, запараны, i гаспадар налiy кубачак Янку, якi прысеy за стол i чакаy сваёй порцыi.

– Вам таксама, юная каралеyна? – прапанаваy Пугач Мiлане.

– Так, хацелася б пачаставацца. Я хоць i бачыла, але так i не зразумела, што гэта.

Пугач на тое толькi yсмiхнуyся.

– Калi ласка. Але я крыху здзiyлены, што вы такога не каштавалi, зрэшты, як i я вашай кавы.

Брат з сястрой адпiлi па глыточку, смакуючы пiтво.

– Ну як? – пацiкавiyся гаспадар.

– Але нешта y гэтым ёсць, – прызналася Мiлана. – Уласна карамельна-арэхавы смак з лёгкай гаркатой надае асаблiвы прысмак.

– Так, сапраyды, – пагадзiyся Янка. – Нават да какавы з малаком чымсьцi падобна.

– Какава? Хм, такога напою я таксама не каштаваy, – дзiвiyся i тут Пугач.

Яны пiлi, атрымлiваючы асалоду, i смачна закусвалi хрумсткiм печывам, якое было вельмi дарэчы.

Дапiyшы, юнакi паставiлi кубачкi на стол i падзякавалi гаспадару.

– Дзякуем за пачастунак! – прамовiла Мiлана. – Але ж, спадар Пугач, прызнайцеся, калi ласка, што гэта?

– Так i не здагадалiся?

– Папраyдзе, нават нiякiх думак не yзнiкае. Нешта непараyнальнае.

– Хм, – усмiхнуyся птах, – на самай справе yсё вельмi проста. Гэта жалудовы напой.

– Жалудовы напой? Як гэта? – не маглi паверыць у такую прастату яны.

– Ну, не зусiм, тут таксама ёсць свае тонкасцi. І не любыя жалуды можна выкарыстоyваць.

– Не падзелiцеся? – пацiкавiлася Мiлана, якая вельмi захацела даведацца рэцэпт. – Калi ласка!

– Чаму ж не? Можна. Па-першае, выбiраць трэба толькi спелыя, цвёрдыя, зелянявыя жалуды. Мяккiя, хутчэй за yсё, могуць быць папросту чарвiвыя.

– Зразумела.

– Можаце назбiраць пасля першых замаразкаy – вельмi добры час для iх.