Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

– Прашу прабачыць мяне, Ваша Вялiкасць, – укленчыy ён перад Мiланай, апусцiyшыся на калена.

– Мы вельмi yсцешаныя такой гарачай i ветлiвай сустрэчай. Падымiцеся ж, прашу вас.

– Як я магу, о каралеyна?!

Але Янка сам падышоy да яго i падняy за локцi.

– Шаноyны рыцар! Устаньце, я таксама вас прашу. Сваю адданасць вы пацвердзiлi на справе. І не годна вам стаяць зараз на каленях. Мы яшчэ падчас нашых мiнулых бiтваy выказалiся, што сярод нас няма нi галоyных, нi падначаленых, нi старэйшых, нi малодшых.

Мы yсе роyныя адзiн перад адным, бо плячо да пляча змагалiся з ворагам.

Рыцар кiyнуy галавой у знак згоды i падняyся. Выпрастаyшыся, ён прыклаy руку да сэрца i паважлiва схiлiy галаву.

– Дзякую! Але ведайце, я i yсе рыцары гатовыя верна i аддана служыць вам да скону.

– Дзякуем, высакародны рыцар! – паклаy Янка яму руку на плячо. – Вашы жыццi спатрэбяцца i нам, i каралеyству.

– Так, – падтрымала Мiлана, – мы будзем радыя бачыць вас жывымi. І верым, што пасля yсяго вашы рукi будуць трымаць не меч, а паслужаць у гаспадарцы дзеля сваёй сям’i.

– Спадзяюся i мару пра гэты час, – прамовiy рыцар.

– Ён ужо не за гарамi!

– Як вы тут, то я y гэта шчыра веру…

– Але ж зараз вы з дарогi, трэба падмацавацца, – клапатлiва прамовiла дзяyчына.

– Так, скакаy да вас так, што ледзьве не загнаy каня.

– Я паклапачуся пра яго, – прапанавала Мiлана.

– Хадзем, я дам табе мех аyса, – адгукнуyся Пугач.

– О, вялiкi дзякуй за клопат.

Мой конь стамiyся яшчэ болей за свайго гаспадара.

Госця пасадзiлi за стол, а Мiлана yзяла невялiкi мех з аyсом i адправiлася кармiць стомленую жывёлу. Янка не хацеy заставацца y баку i набраy вядро вады, каб каня з дарогi яшчэ i напаiць, што было не меней важна. Той, змучаны далёкай дарогай, выпiy яго амаль за раз.

Раптам пачуyся грукат капытоy. Хтосьцi дастаткова хутка наблiжаyся. Ад лесу падаyся бляск даспехаy. Было вiдаць, што яшчэ адзiн рыцар скача да iх. Неyзабаве яны пазналi y яго постацi старога знаёмага.

Вершнiк наблiзiyся, прыпыняючы свайго скакуна, i саскочыy у якiх двух метрах ад iх. Спешыyшыся, ён апусцiyся ва yсiх сваiх латах на калена, не выпускаючы з рук павады. Вельмi кранальна было бачыць, што i конь таксама разам з iм укленчыy на пярэднюю нагу.

– Не, не, не, – адразу замахаy рукамi Янка. – Нiякага кленчання, хопiць на сёння.

– Высакародны рыцар, устаньце, – папрасiла i Мiлана, – годзе вам.