Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Каралеўству патрэбны героi

Брат з сястрой падышлi да люстэрка i паглядзелi на яго.

– О, не… – прамовiлi яны разам.

Як яны i лякалiся, адлюстравання нiякага не было. Замест гэтага дзецi бачылi y iм толькi змрочную пустэчу, праз якую прабiвалася здалёку ледзь заyважнае святло. Янка насцярожана пасвяцiy унутры.

– Так i ёсць! Гэта той самы праход, – прамовiy хлопец.

– Але як такое магло здарыцца? Не мог жа ён сам адкрыцца? Ты ж яго тады дакладна зачынiy.

Брат зiрнуy нiжэй i перавёy лiхтарык на вечка куфра.

– Баюся, я здагадваюся, што тут адбылося.

На куфры ляжаy чароyны кулончык на вяровачцы, якi прызначаyся Мiлане.

– Вой! – усклiкнула яна i тут жа падхапiла яго. – Няyжо ён самы? Мой любiмы, – i яе твар ахiнула прыемнай усмешкай.

– Ды гэта яшчэ не yсё, – загадкава прамовiy брат, пасвяцiyшы yгару.

Дзяyчына падняла галаву i разгублена прамовiла:

– Як гэта?

Крыжык i падкова знаходзiлiся на сваiх месцах. Хаця больш правiльна было сказаць – не на сваiх. Яны павiнны былi ляжаць у куфры пад надзейным замком, а цяпер былi y гербе над рамай.

– Няyжо дзеда пра yсё даведаyся? – спалохана прамовiла Мiлана.

– Спадзяюся, што святло згасла раней, чым ён мог гэта пабачыць.

– Цудоyна, калi так. Але ж трэба нешта з гэтым рабiць. Можа, зачынiць яго, пакуль не позна?

У гэты момант вужык iзноy паспрабаваy узлезцi на куфар, але i гэтым разам безвынiкова. Тады ён засыкаy, быццам звяртаючыся да людзей.

– Мяркую, ён просiць аб дапамозе, – здагадалася Мiлана i нахiлiлася.

Яна yзяла змяю на рукi, а тая i не супрацiyлялася. Але потым пачала выгiнацца i рыyкамi быццам спрабавала паказаць, куды жадае далей – у пустэчу, якая зараз ззяла замест люстэрка.

Гэта i здзiyляла, i насцярожвала. Брат з сястрой пераглянулiся, i Янка пагаджальна кiyнуy. Мiлана прыпадняла вужыка, якi юрка кiнуyся праз раму. У поцемках яго не было вiдаць, але дзецi пачулi, як ён з таго боку чмякнуyся аб зямлю i з шамаценнем скацiyся кудысьцi.

– Што ж, – прамовiy Янка, – падаецца, прыгоды нас клiчуць iзноy?!

– Падобна на тое, – не магла не пагадзiцца Мiлана.

– Тады памкнёмся наперад? Ізноy да прыгод?!

– Да новых прыгод! – паправiла яго сястра.

– Так. Мабыць, каралеyства iзноy у небяспецы, а яго жыхарам патрэбна наша дапамога.

– У такiм выпадку не будзем губляць часу.

Яны yжо былi гатовыя адправiцца y дарогу, як Мiлана пра нешта yспомнiла.

– Я зараз! – папярэдзiла дзяyчынка брата i хутка выбегла з каморы.