Жонка на гадзiну

З гэтым ён паставiy графiн на стол у прыёмнай. Сакратарка яго, вядома ж, убачыла. Падумала: «Ну добра, шэфу – то кавы, то гарбаты. А тут яшчэ i намеснiку?.. Ды яму толькi моду пакажы… Не на тую напалi!»

Словам, абурылася кабета i занесла графiн у аддзел палiтыкi.

Супрацоyнiкi яго таксама здзiвiлiся, бо сакратарка ж, як ты нi круцi, iм не начальнiца… Таму графiн яны перадалi y аддзел гарадскога жыцця.

Але хадзiць па ваду там таксама не пажадалi, i графiн апынуyся y аддзеле культуры.

– Мы, безумоyна, людзi iнтэлiгентныя, – адзначылi пра сябе тамтэйшыя дзяyчаты, – але ж не настолькi…

У кабiнеце вёрсткi yсе шчыравалi над новым нумарам, таму графiн аддалi прыбiральшчыцы, якая прыходiла з заявай на адпачынак.

«Гэтага мне яшчэ не хапала – ваду iм насiць», – пакрыyдзiлася кабета i аднесла графiн … назад у прыёмную.

Туды (i якраз жа y гэтую хвiлiну!) са свайго кабiнета выйшаy рэдактар. Убачыyшы, што графiн па-ранейшаму пусты, ён вырашыy, што намеснiка некуды выклiкалi, i пайшоy па ваду сам. А паколькi пачаyся абед, то сакратаркi на месцы не было, i куды знiк графiн, нiхто не yбачыy…

Вярнуyшыся з абеда i згледзеyшы, што графiна з вадою няма, намеснiк выклiкаy да сябе сакратарку:

– Дзе графiн? – спытаy у яе.

 – Шэф патрабуе.

Гэта крута мяняла справу, таму сакратарка ледзь не лёцьма кiнулася y аддзел палiтыкi. Там, пачуyшы, што вада патрэбна рэдактару, а не ёй, сказалi: «Адну хвiлiнку», – i паiмчалiся y аддзел гарадскога жыцця, адтуль – у аддзел культуры…

Нарэшце высветлiлi, што апошняй, хто бачыy прапажу, была прыбiральшчыца.

Яе i папрасiлi зайсцi да намеснiка, а yжо разам з iм – у кабiнет да шэфа.

Убачыyшы перад iм графiн (ды яшчэ i паyнюткi!), намеснiк зусiм разгубiyся.

– Што вы хацелi, Рыгор Данiлавiч? – спытаy у яго галоyны.

– Мы пад-думалi, – знячэyку стаy заiкацца той, – можа, вам генеральную прыборку варта было б зрабiць?..

– Згодзен, – сказаy шэф.

А вось што потым сказала прыбiральшчыца намеснiку, не чуy нiхто.

Не з той нагi

Ранiцай да сябе выклiкаy шэф.

– Вы y Першамаi прыняць удзел жадаеце? – утаропiyшыся пагрозлiвым позiркам, запытаyся ён.

Я задумаyся.

– Што вы стаiце, як укопаны? – запытаyся Іван Іванавiч зноy. – Дык так цi не?

Я сцiснуy кулакi, сабраyся з духам.

«Усё ж, – думаю, – не кожны дзень тут пытаюцца тваёй думкi».

Але, як i заyжды, адкрыць рот не паспеy.

– І не думайце адмаyляцца! – пачуy я. – Усё проста: ад прадпрыемства – удзельнiкi, удзельнiкам – па заслугах.