Жонка на гадзiну

– І яе не можа вылечыць нiводны yрач? – не паверыла жонка.

– Не. Толькi цуд, – цiха адказаy мужчына.

Аyдоцця папрасiла мужа не хвалявацца, а лепей легчы ды адпачыць, а сама пайшла працаваць далей. Мужчына ж задаволена yсмiхнуyся i адправiyся выконваць пажаданне жонкi.

На наступны дзень пасля працы Вiнцук па звычцы пачаy шукаць на кухнi вячэру. Але яе не было. Ён зайшоy у залу. Там перад тэлевiзарам на канапе сядзела Аyдоцця, глядзела серыял i лузгала семкi. Вiнцук ад такога вiдовiшча ажно прысвiснуy.

– Чаму не сустракаем любiмага мужа?

Аyдоцця пусцiла слязу i шэптам прамовiла:

– Захварэла я, Вiнцук. Цяжкая хвароба мяне апанавала, нiякi yрач не можа з ёю справiцца.

– Што яшчэ за хвароба? – занепакоiyся мужчына.

– Тэлесерыялiзацыяй завецца. Пакуль не пагляджу вечарам усе серыi любiмых кiнастужак, за нiякую хатнюю работу рукi не бяруцца. Так што ты сам як-небудзь на кухнi спраyляйся. Дый i мяне, хворую, частуй.

Незадаволены Вiнцук пайшоy гатаваць вячэру. Тое ж яму давялося рабiць i на наступны дзень, i y iншыя.

– Даражэнькая, мне б вопратку папрасаваць…

– Не ведаю, цi здолею, сёння самы пiк хваробы настаy, – стомлена адказала жонка.

Тут Вiнцук не вытрымаy.

– Я не ведаю, што гэта за хвароба такая – «тэлесерыялiзацыя», – але вылечыць яе змагу. Трэба выключыць тэлевiзар i забыцца на яго iснаванне!

– А цi не выявяцца нейкiя пабочныя эфекты, калi мы тэлевiзар вынесем на балкон? – здiвiлася жонка.

– Не.

– Колькi вольнага часу y нас адразу з’явiцца… Тады, можа, кран адрамантуеш? – запыталася Аyдоцця.

– Канечне. Хiба я не гаспадар у хаце? – рашуча прамовiy Вiнцук i пайшоy па iнструменты.

Аyдоцця яшчэ з хвiлiну пасядзела на канапе, а затым, напяваючы вясёлы матыy, адправiлася на кухню. У душы яна была шчаслiвая i ганарылася сабой: нiводны yрач не мог вылечыць мужа, а яна за тыдзень ад жудаснай хваробы пазбавiла.

Не з той нагi

Офiсныя гiсторыйкi

Графiн

Гэта гiсторыя адбылася y рэдакцыi адной гарадской газеты. Рэдактар там неяк сказаy свайму намеснiку:

– А прынясi ты мне вады, Рыгор Данiлавiч.

– Гэта мы зараз, Пятро Андрэевiч, – падхапiyся той.

І графiн са стала yзяy. Аднак, выйшаyшы з кабiнета, падумаy: «А сакратарка y нас на што?.. Я хоць i намеснiк, але ж ваду гэтаму вепруку насiць не стану».