Тэатр шчасьлівых дзяцей

 – Ты што, ня бачыш?»

«А дзе Юля?» – прамычаy ён.

«Ня ведаю…»

Я прыбраy руку. Мы прыселi на мокрую траву, у роспачы пазiраючы адзiн на аднаго.

«Ну i ну, – сказаy я. – Здаецца, нам цяпер трэба прывязацца вяроyкай, усiм траiм. Каб больш не губляцца. Вось адшукаем Юлю i…»

«Добрая iдэя, – сказала Юля, выходзячы з туману, як здань. – Прапаную яшчэ прывязаць да нас аyтобус. Толькi яго таксама трэба яшчэ знайсьцi».

«Нейкая краiна туманаy, – сказаy Анцiк. – Можа, мы yжо даyно за мяжой?»

«Не кажы глупстваy», – сказала Юля, прынюхваючыся, нiбы драпежнiца, да ляснога паветра.

«Хiба y нас бываюць такiя жахлiвыя туманы? – спытаy Анцiк. – Скажы, Лявон? Гэта, напэyна, польскi туман. Бываюць жа польскiя грыбы. Значыць, i туман бывае».

«Ён хутка разыдзецца, – сказаy я. – Вось пабачыш. Проста яшчэ занадта рана.

Удзень ад яго нiчога не застанецца. Нiчагусенькi. І мы спакойна знойдзем дарогу».

«Можа быць, можа быць, – з сумневам прамовiла Юля. – Але давайце спачатку знойдзем аyтобус. Там можа быць штосьцi карыснае. Ежа або мабiльны тэлефон. І наогул: там цяплей».

«Давай мне руку, – сказаy я i схапiy Анцiка за запясьце. – Вось так. А другой я вазьму Юлiну… Так мы, прынамсi, нiкога ня згубiм».

Юлiна рука была ледзяная.

Я рушыy налева, хоць зусiм ня ведаy, куды iсьцi, а Юля гэтак жа рашуча рушыла направа. Анцiк павiс на мне i засьмяяyся, ды i я yсьмiхнуyся. Мы спынiлiся.

«Не, так ня пойдзе, – сказаy я. – Давайце спачатку прыдумаем, куды iсьцi. Я лiчу, што аyтобус дзесьцi…»

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию (https://www.

litres.ru/algerd-baharevich-17424952/teatr-shchaslivyh-dzyacey/) на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.