Тэатр шчасьлівых дзяцей

 – Калi б некаторыя yмелi плаваць…»

«Вось бы зараз ванну, – уздыхнуy Анцiк. – Цёплую… А ня гэтую канаву».

«Можа, табе яшчэ i качачку гумовую хочацца? – раззлавалася Юля. – Маленечкi ты наш. Перастань яе крыyдзiць!»

«Каго? Раку? – крыкнуy Анцiк. – Рэкi не крыyдуюць! Вось зараз вазьму i плюну y яе!»

«Я табе плюну, – сказала Юля, i вочы y яе yспыхнулi ад злосьцi. – Глядзi, каб яна ня плюнула y адказ!»

«Ну i цалуйся са сваёй рэчачкай!» – махнуy рукой Анцiк i вусны яго задрыжалi.

«Цiха вы, – сказаy я.

 – Нам нельга сварыцца, як вы не разумееце?»

«Рака нас уратавала, – цiха сказала Юля. – Памятаеш, уначы, калi наш аyтобус тануy? Нехта быццам бы прыyзьняy аyтобус над вадой. Р-раз – i мы паплылi, як на караблi».

«Памятаю, – змрочна кiyнуy я. – Але, можа, гэта проста…»

«Што проста?»

«Ня ведаю».

«Ты ж бачыш, Лявон, што загадак усё больш! Давай падумаем, што рабiць. А дзе Анцiк?»

Вакол нас былi толькi туман i рака, такая цiхая, нiбы прыслухоyвалася да нашай размовы. Мы зь Юляй пераглянулiся i кiнулiся y розныя бакi, проста y гэтыя белыя клубы, што нерухома навiсалi y нас над галовамi.

«Анцiк!» – крычалi мы yсё больш гучна. А потым я yжо ня ведаy, у якiм баку Юля, у якiм аyтобус, у якiм рака – вакол мяне былi толькi белыя сьцены з завiтушкамi, i я праходзiy скрозь iх, як у казцы, i натыкаyся на yсё новыя i новыя…

Туман. У горадзе ён быy зусiм не такi. Там, дома, на вулiцы, дзе я жыy, хадзiць у тумане было нават забаyна. Дый сам туман там быy бяскрыyдны, празрысты, лёгкi i хутка сплываy – хiба што пераходзiць дарогу трэба было асьцярожней, чым звычайна.

Але y гэтым дзiyным месцы, куды мы трапiлi, туман валадарыy, туман зьбiваy з тропу i блытаy усе сьляды. Я iшоy, сам ня ведаy, куды, выставiyшы наперад рукi, як нейкi туманоiд, i адчуваy, што y мяне пачынаецца панiка. Што калi я заблудзiy i застаyся зусiм адзiн?

І тут я пачуy плач i адразу супакоiyся.

«Анцiк! Дзе ты?»

«Тут», – пачуy я ягоны засмучаны бас.

«Дзе?»

«А ты дзе?»

«Тут».

«Справа цi зьлева?»

«Адкуль я ведаю».

«Ты ж разумны!»

Я пачырванеy. Так мне зрабiлася прыемна.

«Давай я буду крычаць, а ты iдзi на крык, – сказаy Анцiк. – Я пачынаю. А-а-а-а!»

Я зачапiyся за нешта нагой i павалiyся проста Анцiку пад ногi.

«А-а-а! – закрычаy ён яшчэ мацней. – Лявон, на мяне нехта напаy!»

«Хто?» – крыкнуy я.

«Нехта схапiy мяне за ногi!»

«Гэта я, – сказаy я, падняyся проста перад iм i прыкрыy ягоны разяyлены рот.