Тэатр шчасьлівых дзяцей

Але мiнула мо якая хвiлiна, i я звыкся – i мне нават падалося, што y гэтым ёсьць нешта прыемнае. Туман надаy мне бадзёрасьцi, i я паднатужыyся i вылез на дах. Я быy на свабодзе – i гэта адразу yзьняла настрой. Выцягнуць з аyтобуса Анцiка аказалася не такой лёгкай справай. Але вось мы yжо абодва стаялi на даху i yдыхалi пах ранiшняга лесу. Лес быy зусiм блiзка, лес цямнеy мiж туману – дрэвы, як нейкiя волаты y чорнай форме, абступiлi наш аyтобус i чакалi, што мы будзем рабiць далей.

Мы пераглянулiся i асьцярожна палезьлi yнiз.

Саскочылi на зямлю i толькi тады выдыхнулi.

«Юля! – крыкнуy я. – Юля!»

«Юля-а-а!» – залямантаваy Анцiк такiм голасам, нiбы яму рвалi зубы без замарозкi.

«Добрай ранiцы, – пачулi мы зусiм блiзка яе насьмешлiвы голас. – Ня трэба так крычаць. Вы яе напужалi».

Мы з Анцiкам кiнулiся на яе голас, проста y гушчу туману – i не паверылi сваiм вачам. Варта нам было зрабiць крокаy дзесяць – як мы выйшлi з нашага туманнага палону на бераг ракi, а там…

Над ракой туману не было.

Толькi шызая празрыстая смуга i шэрае неба. Смуга, неба i цiшыня. Непралазны туман клубiyся абапал ракi, як дзьве белыя сьцяны, але на берагах, што на гэтым, што на тым, было чыста. Юля сядзела на кукiшках каля самай вады i глядзела на яе так уважлiва, быццам рыбу y ёй лавiла. Мне нават падалося, што мы неяк не y пару тут зьявiлiся. Перашкодзiлi мы ёй, цi што?

«Не хацела вас будзiць, – сказала Юля. – Але калi вы yжо yсталi, не крычыце, ня румзайце i паводзьцеся прыстойна».

«Гэта яшчэ чаму? – засоп Анцiк. – Калi я крычу цi румзаю, мне, напрыклад, робiцца лягчэй».

«Напрыклад… – перадражнiла яго Юля. – Слухайце, вы можаце трошкi памаyчаць?»

«Хопiць крыyляцца, Юля, – сказаy я. – І гаварыць загадкамi. Каго мы можам тут напужаць?»

«Яе, – сказала Юля i паказала пальцам на ваду. – Рэчку».

Мы з Анцiкам падышлi да вады i yтаропiлiся на яе, як два дурнi. Вада была цёмная, брудная, дна не вiдаць, каля берага ляжала, падрыгваючы зеленаватая пена.

Я хацеy зачарпнуць трохi, каб умыцца, але не наважыyся. Пабаяyся: раптам на твары балячкi зьявяцца. Цi наогул скура зьлезе. Нахiлiyся над вадой, каб паглядзець на свой твар – але вада задрыжэла ад раптоyнага ветру, i я так нiчога i не пабачыy.

«Ну яе! Мы y гэтай рэчцы ледзь не патанулi, – сказаy Анцiк. – І нiякая гэта ня рэчка. А проста нейкая мёртвая лужына, глыбокая, небясьпечная i брудная».

«Але да берага даплыць было можна, – сказаy я.