Тэатр шчасьлівых дзяцей

Вы калi-небудзь прачыналiся y аyтобусе? Зусiм адны y халодным аyтобусе, у якiм ратавалiся yначы ад нейкай мiстычнай сiлы, аyтобусе, якi ледзь не патануy у рацэ i кiроyца якога аказаyся лялькай? У аyтобусе, што захрас невядома дзе y лесе, сярод туману? Калi так, дык вы можаце yявiць сабе, што я адчуваy у той момант. Але чамусьцi мне здаецца, што вам нiколi не даводзiлася прачынацца y гэткiх вясёлых абставiнах. Ну, цалкам магчыма, усё яшчэ наперадзе, скажу я вам. Нiколi не загадвайце на будучыню, што з вамi можа здарыцца.

А што да Анцiка, дык я, вядома ж, паспрабаваy яго супакоiць:

«Я таксама хачу дахаты, Анцiк! Як i ты. Мы выберамся. Пабачыш. Чэснае слова!»

«Я хачу есьцi!»

«Я таксама, – сказаy я. – Давай пашукаем штосьцi».

«Я хачу y туалет!»

«Рабi пад сядзеньне, – сьмела прапанаваy я. – Я адвярнуся. Толькi не пад маё, калi ласка!»

«Я хачу дамоy!»

«Мы блiзка ад гораду, – сказаy я так упэyнена, як толькi мог. – Мы ж не y пустынi Калахары. Да вечара вернемся! Знойдзем людзей i… А дзе Юля?»

«Я ня ведаю! – зноy зарумзаy Анцiк.

 – Можа, яе y сьне скралi?»

«Хто? – я yжо быy не на жарт устрывожаны. – Дзьверы ж зачыненыя!»

«Хто? – Анцiк паглядзеy на мяне i раптам сьцiшыy голас. – Той, хто прывёз нас сюды…»

Я паглядзеy у бок кабiны кiроyцы. Там не было нiкога – але наблiжацца да кабiны мне зусiм не хацелася. Трэба было знайсьцi Юлю. Я асьцярожна прайшоyся yздоyж сядзеньняy, у самы канец, потым вярнуyся, паглядзеy сьпераду, набраyся адвагi i yсё ж зазiрнуy у кабiну… Юлi нiдзе не было.

«Глядзi! Люк! – сказаy Анцiк, паказваючы пальцам угару. – Ён адчынены!»

І праyда. Проста над намi быy люк, празь якi мы бачылi адно белую сьцяну туману. Гэты туман пачаy ужо запаyзаць у аyтобус – бялявае воблачка вiсела над поручнямi, i я, ускочыyшы на сядзеньне, адагнаy яго рукой. Але воблачка не расьсеялася, яно быццам учапiлася за маю руку i цяпер павiсла на ёй, i мне давялося зрабiць некалькi рэзкiх узмахаy, каб яно адплыло на сваё месца.

Вiдаць, Юля здолела залезьцi сюды сама, па поручнях, i выбрацца вонкi, на дах. А калi змагла Юля, трэба было пастарацца i нам.

Я паставiy Анцiка на сядзеньне, залез яму на плечы i, трымаючыся за поручань, падцягнуyся да адчыненага люка i высунуy галаву.

Мая галава апынулася y такiм густым тумане, што я папросту асьлеп. Нiбы я засунуy галаву y птушынае малако. Анцiк нешта крычаy мне зьнiзу, але я ня чуy. Туман ахутаy маю галаву, быццам шапка.