Тэатр шчасьлівых дзяцей

 – Ня можа быць!»

«Можа», – сказаy я.

«Як жа нас знойдуць? А калi гэтая рэчка yпадае y iншую рэчку, а тая y iншую, а тая y Чорнае мора? Значыць, нас могуць знайсьцi y Мiжземным?» – задумалася Юля.

«Не, нам трэба выбрацца адсюль i вярнуцца y Менск», – цьвёрда сказаy я.

Вакол нас цiха плёскалася вада.

«Значыць, мы не патонем?» – спытаy Анцiк.

«Пакуль што не… – сказаy я, з трывогай узiраючыся y акно. – Нешта нясе нас наперад. Нiбы на сьпiне. Можа, плынь ракi, а можа…»

«Што можа?»

«Столькi yсяго адбылося, што yжо i ня ведаеш, цi ёсьць ва yсяго гэтага тлумачэньне…» – сказаy я i пазяхнуy.

«Спаць хочацца», – замахаy рукой у сябе перад носам Анцiк, нiбы адганяy нейкiх сонных мух.

«Нельга», – прамармытаy я. – «Скажы, Юля?»

Але Юля yжо й сама задрамала пад цiхi плёскат вады i шум дажджу. Я хацеy яе пабудзiць, але павалiyся носам на яе плячо i таксама заплюшчыy вочы.

Разьдзел чацьверты

Я прачнуyся ад холаду i, не расплюшчваючы вачэй, пачаy намацваць рукамi коyдру.

Мне абавязкова трэба было дасьнiць свой сон, бо y гэтым сьне я кiраваy машынай – сапраyднай машынай, чорным легкавiком, якi iмчаy па вулiцы i слухаyся кожнага майго руху. Як жа гэта было файна! Я толькi што прыехаy на вулiцу, дзе yсе мяне ведалi, i я yжо адчуваy, як яны зараз пабачаць мяне за стырном прыyкраснага аyто, а я прытармажу i апушчу акно, i тады…

Што тады?

Замест цёплай коyдры я намацаy нешта мокрае i халоднае.

Побач пачулася цiхае yсхлiпваньне. Я yжо нiчога не разумеy. Хто гэта мог румзаць у маiм пакоi? У нас дома такое было не прынята. Я прыбраy руку i нарэшце адплюшчыy вочы.

Перада мной сядзеy Анцiк i глядзеy проста мне y твар, а зь ягоных вачэй лiлiся сьлёзы. І сядзелi мы зусiм не y маiм пакоi, а y пустым, сырым i халодным аyтобусе, i y Анцiка з рота iшла пара, а за вокнамi быy толькi непраглядны белы туман.

«Ты што?» – ускочыy я i раззлавана замахаy на Анцiка здранцьвелымi рукамi, бо на iмгненьне мне падалося, што гэта yсё ягоныя жарцiкi.

«Я хачу дахаты!» – крыкнуy Анцiк сваiм знакамiтым басам i зноy зарумзаy.

І тады я адразу yспомнiy, у што мы yляпалiся. Успомнiy, выцер рукi аб прамерзлае сядзеньне i адвярнуyся, бо зусiм ня ведаy, што нам цяпер рабiць.