Тэатр шчасьлівых дзяцей

Бо гэта i праyда я, менавiта я i нiхто апрача мяне, быy тым чалавекам, якi сказаy усiм садзiцца y гэты жудасны аyтобус.

«Спакойна, – сказала Юля. – Мы yсе yмеем плаваць, праyда?»

«Я yмею», – сказаy я.

«І я», – сказала Юля.

«А я не!» – заплакаy Анцiк.

«Ты ж хадзiy у гурток плаваньня! – зьдзiвiyся я. – Ты ж выхваляyся нам, што yмееш i брасам, i кролем!»

«Я кiнуy, – усхлiпнуy Анцiк. – Раз схадзiy i кiнуy».

«Дык ты хлусiy? – жахнулася Юля. – А мы табе зайздросьцiлi!»

«Мы былi дурнi», – сказаy я.

«Усё роyна, – сказала Юля. – Мы можам забрацца на дах аyтобуса, саскочыць у ваду i даплыць да берага. А Анцiка пацягнуць за сабой. Ну, цi даць яму штосьцi, што дапаможа трымацца на вадзе».

«Толькi хутчэй, – прамармытаy Анцiк. – Бачыце, вады yжо амаль па калена!»

«А як жа кiроyца?» – сказаy я.

«Ты яшчэ не зразумеy? – зьдзiвiлася Юля. – Гэта была лялька!»

Я yскочыy на сядзеньне i пацягнуyся да люка над галавой, каб адчынiць яго i вылезьцi на дах. Але нiяк ня мог дацягнуцца.

Я быy самы высокi y нашай кумпанii, i yсё ж мне не хапала росту. «Давай ты сядзеш мне на шыю!» – крыкнуy я Юлi i нахiлiyся, каб яна магла на мяне залезьцi.

«Хутчэй! – падганяy нас Анцiк. – Вада лiецца з усiх дзiрак!»

Я i сам адчуваy, што мы тонем.

І тут здарылася нешта неверагоднае.

Нiбы нехта падставiy пад бруха нашага аyтобуса сваю шырокую, роyную сьпiну. Падставiy i прыyзьняy – так, што вады вакол нас адразу паменела.

«Можа, мы селi на мель? – з надзеяй спытаy я. – Можа, гэта зусiм неглыбокая рэчка?»

«Але мы плывем, – сказала Юля.

 – Адчуваеце? Вада нясе нас наперад. Калi б мы селi на мель, мы б ня рухалiся!»

«Ура! – крыкнуy Анцiк. – Ня ведаю, хто там пад намi, але я зь iм сябрую!»

Мы прыпалi да вокнаy. За iмi быy толькi туман, туман, ноч i вада, у якую няспынна сыпалiся дажджавыя кроплi. Мы плылi па рацэ, нiбы на караблi – i цяпер у гэтым было нават штосьцi прыгожае.

«Цiкава, куды вядзе гэтая рака? – спытаy Анцiк. – Лявон, у цябе ж дзесяць па геаграфii.

Ты ж усе беларускiя рэчкi на памяць знаеш!»

«Ну, ня yсе… – сказаy я. – У Беларусi ведаеш колькi рэкаy?»

«Колькi?»

«Дваццаць тысяч! – адказаy я з гонарам. – І дзесяць тысяч азёраy!»

«Адкуль ты ведаеш?» – з павагай паглядзела на мяне Юля.

«Ведаю», – ухiлiyся я ад адказу. Хоць тлумачылася yсё проста. Нядаyна мне давялося рыхтаваць спавешчаньне y школе, i я грунтоyна праштудыраваy артыкул у Вiкiпэдыi.

«Дваццаць тысяч, – уздыхнуy уражаны Анцiк.