Тэатр шчасьлівых дзяцей

«Трэба было спачатку руку, а потым галаву, дурнiца!» – пакруцiy пальцам каля скронi Анцiк.

«Якi ты разумны! – накiнуyся я на яго. – Можа, лепш цябе туды засунем? Ты дакладна пралезеш!»

«Шкада, што нельга адшпiлiць сабе руку, – пачулi мы прыдушаны Юлiн голас. – Калi-небудзь вучоныя прыдумаюць, як можна разьбiраць сябе на часткi! Так, каб потым зноy сабраць!»

«Трэба проста разьбiць перагародку! – сказаy я. – Памятаеце, у кожным аyтобусе ёсьць надпiс: дастаць малаток, выцiснуць шкло?»

«Тады цягнiце мяне назад!» – сказала Юля.

Мы схапiлi яе за ногi i пацягнулi.

«Хто так цягне? – зараyла Юля. – Хлопчыкi! Дзе ваша пяшчота!»

Але было yжо занадта позна.

Бо y гэты самы момант аyтобус завiхляy на горцы, выскачыy на мост, пад якiм цямнела рака, i yрэзаyся з усёй моцы y агароджу.

Толькi што перад намi была прамая дарога y промнях фараy, а цяпер iх сьвятло выхапiла зь цемры толькi кавалак неба, якое iмклiва сыходзiла некуды yверх.

Аyтобус зьнёс агароджу на поyным хаду, лёгка, нiбы адной пстрычкай.

І паляцеy над прорвай, проста y раку.

Калiсьцi я чытаy пра мужчыну, якi быy чэмпiёнам у плаваньнi i аднойчы yратаваy цэлы тралейбус людзей, што выпадкова yпаy з моста. Гэты мужчына пабачыy, што тралейбус тоне, кiнуyся y ваду i даставаy людзей аднаго за адным, пакуль не yратаваy усiх. Была зiма, гэты чэмпiён захварэy на запаленьне лёгкiх i нырак, i потым памёр. Я часта бачыy у сьне тую страшную карцiну, я сам уяyляy сябе y тым тралейбусе, якi iдзе на дно i я нiяк не магу зь яго выбрацца.

Якiм жа шчасьцем было прачынацца y цёплым ложку, у сваiм пакоi! Потым жахлiвы сон перастаy мне сьнiцца. А цяпер, у аyтобусе, якi нiбы завiс на сэкунду над безданьню, каб назаyсёды пайсьцi пад ваду разам з намi, я зноy успомнiy тую гiсторыю – i карцiнка тралейбуса, якi тоне y рацэ, зноy зьявiлася перад вачыма.

Толькi вось наyрад цi y такi час, далёка ад гораду, на беразе ракi знойдзецца чэмпiён у плаваньнi, якi нас уратуе.

На iмгненьне зрабiлася цiха…

А тады вакол нас пачуyся такi шум, ад якога закладвала вушы!

Гэта аyтобус, у якi мы трапiлi, нiбы y пастку, з усяго размаху пляснуyся y раку!

Мы закрычалi yсе трое, адначасова, ды так, быццам хацелi сваiм крыкам выбiць шыбы y вокнах, за якiмi цяпер была цёмная, халодная вада.

Аyтобус паволi паплыy – i мы пачулi, як вада пачынае пранiкаць у салён.

Мы схапiлiся за рукi, усе трое.

«Я хачу дамоy! – крыкнуy Анцiк. – Лявон, скажы, што мы сьпiм!»

«Мы ня сьпiм», – сказаy я вiнавата.