Тэатр шчасьлівых дзяцей

А за мной i Анцiк, якi стаяy за нашымi сьпiнамi.

«Гэта yсё ты, Лявон! Ты пасадзiy нас у гэты чортаy аyтобус!» – румзаючы, лямантаваy Анцiк.

І тады Юля замоyкла.

«Што ты сказаy?» – спытала яна.

«А што, няпраyда? Хто нам сказаy садзiцца y аyтобус? Лявон! – заявiy Анцiк, выцiраючы сьлёзы. – Мы паедзем да маёй бабу-улi, яна прыду-умае…»

Перадражнiваючы мяне, ён крыyляyся, а сьлёзы не пераставалi цячы зь ягоных зусiм дзiцячых вачэй.

«Што, ня так?»

«Ты зноy успомнiy чорта! – строга сказала Юля.

 – Так нельга. Чорт i так ужо даyно з намi! Вось ён, вiдаць, радуецца, калi мы яго клiчам!»

«Тады паклiч свайго божаньку! – крыкнуy ёй Анцiк. – Хай ён нам дапаможа! Што маyчыш?»

«Трэба нешта рабiць, а не крычаць i румзаць», – сказала Юля.

«Давайце станем каля вокнаy i будзем махаць рукамi, – прапанаваy я. – Можа, нас заyважаць i зразумеюць, што мы трапiлi y бяду! І прыдумаюць, як спынiць гэты вар’яцкi аyтобус!»

Мы кiнулiся да вокнаy i пачалi грукаць у iх i крычаць, хто як мог.

Бо аyтобус якраз пралятаy па вулiцы нейкай цi то вёскi, цi то маленькага гарадка. Абапал вулiцы стаялi невялiкiя дамы, абнесеныя платамi, дзе-нiдзе y дамах гарэла сьвятло, а на yзбочынах нават стаялi лiхтары, асьвятляючы самотных людзей, што сьпяшалiся дахаты y насунутых на галовы капюшонах.

На сэкунду мне падалося, што y акне аднаго з дамоy была вiдаць вялiкая кампанiя дарослых, якiя сядзелi каля камiна з келiхамi y руках, i y адной жанчыны на каленях ляжаy сабака.

А яшчэ мне падалося, усяго толькi на нейкае iмгненьне, што сярод тых дарослых у ярка асьветленым акне я разгледзеy сваiх маму i тату. І y мамы на плячах быy пухнаты плед, а y таты на каленях талерка, поyная гарачых закусак.

Але той дом зь ярка асьветленым акном мiльгануy i зьнiк. Аyтобус праляцеy праз гарадок, нiбы мэтэор, i зноy выскачыy на цёмную шашу. Мы бачылi толькi дарожныя знакi, што сьвяцiлiся y змроку, цёмны край блiзкага лесу i бясконцыя чорныя прасьцiрадлы начных палёy.

«Так, – сказала Юля. – Я палезу y кабiну i пастараюся зрабiць так, каб мы затармазiлi! А вы трымайце мяне за ногi!»

«Ты што! Ты туды галаву не прасунеш!» – сказаy я.

Юля адмахнулася. Вось жа yпартая. Яна стала на сядзеньне i пастаралася прасунуць галаву y акенца кабiны. Спачатку y яе нiчога не выходзiла, але Юля напружылася – i, падраyшы сабе вуха, усё ж апынулася y кабiне. Праyда, толькi галавой.

«Цяпер руку!» – пачулi мы яе голас.