Тэатр шчасьлівых дзяцей

Але кiроyца i не падумаy спыняцца, нi на наступным прыпынку, нi на iншым. З ровам i скрыгатам на поyнай хуткасьцi ён прамiнуy апошнюю станцыю мэтро – я толькi i пасьпеy што прачытаць яе назву. А потым, зларадна мiргануyшы фарамi, пагнаy некуды y цемень, туды, дзе не было лiхтароy. І вось за вокнамi yжо вiднелiся толькi палi i цёмныя абрысы катэджаy. Горад застаyся за нашымi сьпiнамi, i мы зусiм ня ведалi, што нам рабiць.

«Што адбываецца? – крыкнуy я. – Кiроyца! Ён там што, заснуy?»

«Думаю, што yсё значна горш!» – крыкнула y адказ Юля.

Чапляючыся за поручнi, яна кiнулася да кабiны кiроyцы. Я пайшоy за ёй, разумеючы, што нашы прыгоды яшчэ зусiм ня скончылiся.

У кабiне было цёмна. Трапiць мы y яе нiяк не маглi, бо y аyтобусах, што езьдзяць у нашым горадзе, кiроyца сядзiць за празрыстай перагародкай. Але y перагародцы было акенца, у якое пасажыры перадаюць манэткi, каб купiць бiлеты. Ды што я вам расказваю, што вы, у аyтобусах ня езьдзiлi? Хоць наyрад цi вам некалi даводзiлася езьдзiць у такiх аyтобусах, якiя гоняць, нiбы з ланцуга сарваyшыся, зусiм не туды, куды мусяць.

Празь перагародку мы зь Юляй бачылi, як кiроyца yзiраецца y цемру перад сабой. Цемру, якую разразалi надвое жоyтыя палосы сьвятла аyтобусных фараy. Кiроyца не зьвяртаy на нас нiякай увагi. Здавалася, ён наогул не варушыyся.

«Гэй! – закрычалi мы i загрукалi y плястыкавую перагародку. – Спынiцеся! Прачнiцеся! Гэй!»

Кiроyца нават не павярнуy галаву y наш бок. Нiбы ён выконваy нейкае заданьне i не зьбiраyся парушаць загад.

Ён выглядаy так вусьцiшна y сваёй нерухомай паставе, што мне падалося, за стырном нашага аyтобуса сядзiць мярцьвяк.

Што, калi гэта быy зусiм не аyтобус? А «лятучы галяндзец», пра якi я чытаy? Сучасны карабель мёртвых?

І тады Юля прасунула руку y акенца i yхапiлася за рукаy кiроyцы.

Вось жа адважная! Я б лепш засунуy руку y пашчу тыгра, чым у гэтае акенца, ды яшчэ y такi момант!

«Гэй! – крыкнула Юля, торгаючы кiроyцу за рукаy. – Ты што, звар’яцеy? Выпусьцi нас адсюль!»

Яна пацягнула рукаy на сябе – i здарылася нешта жудаснае! Кiроyца павалiyся y наш бок, так лёгка, як быццам ён быy проста лялькай, апранутай ва yнiформу!

Юля зараз жа схавала руку i завiшчала.

«У яго мяккая рука! Мяккая рука!»

Здранцьвелыя, мы глядзелi, як кiроyца валiцца са свайго сядзеньня yнiз, на падлогу кабiны.

Цяпер за стырном не было нiкога.

Аyтобус ляцеy наперад – i iм нiхто не кiраваy!

І тады я таксама закрычаy.