Тэатр шчасьлівых дзяцей

«Ды вось, трымай свае цукеркi, на здароyе, – сказаy Анцiк, кiнуyшы позiрк на мой засмучаны твар. – Я вам зь Юляй пакiнуy парачку».

«Парачку? – я раскрыy пакет i засунуy туды руку. – Іх i праyда yсяго дзьве. І нiводнай чакаляднай!»

«Можа, толькi дзякуючы такой дозе кафэiну я дагэтуль трымаюся на нагах…» – задуменна сказаy Анцiк.

«Якога яшчэ кафэiну?»

«Нават малыя дзецi ведаюць, што y чакалядзе ёсьць кафэiн, – горда сказаy Анцiк. – Гэта такое рэчыва, ад яго чалавек робiцца бадзёры i можа скакаць з другога паверху.

І не баiцца супэрхуткасьцi. Слухайце, а нам пашанцавала з кiроyцам! Заyважылi, як ён гонiць?! Як ракета!»

Сапраyды, аyтобус гнаy наперад штомоцы. Было адчуваньне, што ён ня едзе, а ляцiць нiзка над зямлёю, як вялiкая птушка. Мне нават падалося, што ён пару разоy праехаy на чырвонае сьвятло, але y цемнаце навокал сьвяцiла столькi розных агнёy, я мог i памылiцца. Мы зь Юляй зiрнулi y бок кабiны кiроyцы, нам было вiдаць ягоную патылiцу, руку, якая yпэyнена ляжала на стырне, i цень ягонага твару y люстэрку наверсе.

Здаецца, усё было y парадку, але…

«Не разумею, – сказаy я. – Здаецца, мы праехалi наш прыпынак».

Праехалi – гэта было слаба сказана. Мы праляцелi яго, нiбы страла, i цяпер несьлiся па праспэкце наперад так, быццам за намi гналася мiлiцыя.

«Ён што, звар’яцеy? – сказаy я з трывогай. – Мы так урэжамся зараз у кагосьцi, цi пешахода саб’ем».

Рэдкiя мiнакi пад парасонамi, якiя мiрна пераходзiлi вулiцу, у жаху кiдалiся y бакi, калi перад iмi раптам вырастаy наш аyтобус.

Узьнiмаючы з абодвух бакоy вялiзныя хвалi вады i залiваючы ходнiк i легкавiкi, што апыналiся зь iм па суседзтве, ён рухаyся па горадзе, як ракета.

«Чорт!» – крыкнуy Анцiк.

«Не кажы так, Божанька yсё чуе!» – пакруцiла галавой Юля.

«Мы зараз узьляцiм!» – махнуy рукой Анцiк, бо матор роy усё больш аглушальна. І я быy зь iм згодны: аyтобус так падкiдвала, што мы i праyда маглi y любы момант паляцець да аблокаy.

Недзе y нас пад нагамi пачуyся раптам рэзкi скрыгат. Юля yчапiлася y поручань, я таксама схапiyся за яго i yцiснуyся y сядзеньне, а Анцiк павалiyся нам пад ногi, бо аyтобус на поyным хаду зрабiy паварот, рыкнуy i рвануyся на yсёй хуткасьцi на зусiм iншую вулiцу.

Я yжо даyно не разумеy, дзе мы, аyтобус ехаy па зусiм незнаёмым маршруце i не зьбiраyся спыняцца.

«Ну, цяпер нам дакладна трэба выходзiць, – сказаy я, у роспачы гледзячы y бок кабiны. – Давайце станем усе разам каля дзьвярэй, можа, ён думае, што мы едзем да канцавой».