Тэатр шчасьлівых дзяцей

Цемра, таямнiцы, званок, голас на пляцоyцы, шафа, дым, пажар… Я вельмi спадзяваyся, што y кватэры спрацуе апавяшчальнiк i пажарнiкi прыедуць хутчэй, чым наш дом ператворыцца y кучу попелу.

Цi мог я yявiць, калi мама цалавала мяне y лоб на парозе нашай кватэры, што гэты восеньскi вечар будзе поyны такiх прыгодаy?

Аyтобус выехаy на шырокую вулiцу, тут наш раён канчаyся. Я адчуy стому, таму yладкаваyся каля акна, выцягнуy ногi i прыплюшчыy вочы. Юля села сьпераду каля мяне, а вось Анцiк усё бегаy па салёне, як ненармальны, i нiяк ня мог супакоiцца.

Ён прысаджваyся то тут, то там, i зноy ускокваy, нiбы yпершыню ехаy у грамадзкiм транспарце.

Назiраючы за iм, я падумаy, якi ж ён яшчэ малы. На цэлы год за мяне малодшы! Я yжо i ня памятаy, як мы зь iм пасябравалi. Цiкава yсё-ткi, разважаy я, адкуль у нас бяруцца сябры. І каго можна лiчыць сапраyдным сябрам, а каго не. Напэyна, толькi yначы y пустой кватэры без электрычнасьцi i без дарослых чалавеку робiцца ясна, з кiм ён сябруе напраyду, а з кiм проста выпадкова апынуyся побач.

«Спаць хочацца, – сказала Юля. – Але нельга. Ты сочыш, калi нам выходзiць?»

«Так, – сказаy я. – Яшчэ пару прыпынкаy. А мне вось хочацца ня спаць, а есьцi. Анцiк, дзе твой пакет з цукеркамi?»

«Якiмi цукеркамi?» – спытаy Анцiк, прабягаючы мiма.

«Маiмi цукеркамi, – сказаy я. – Тымi, якiя ты знайшоy у мамiнай сакрэтнай шафе».

«А, гэтымi, – сказаy Анцiк. – Я думаy, гэта цукеркi тваёй мамы».

Мне зрабiлася няёмка. Бо Анцiк захапiy з сабой пакет, якi ня толькi яму, а нават i мне насамрэч не належаy.

Я нiколi б ня стаy залазiць у бацькоyскую шафу, каб скрасьцi адтуль цукеркi. Дый проста так ня стаy бы залазiць. А што y вынiку? Мы iх усё-ткi скралi!

«Ну i што, што мамiны? – сказала Юля Анцiку. – Ты ж разумееш, што yзяy чужое?»

«Гэта быy гэты… як яго… форс-мажор! – сказаy Анцiк. – Калi б Лявонава мама ведала, што адбылося, яна сама б аддала iх нам. На месцы тваiх бацькоy я б засыпаy нас усiмi цукеркамi сьвету, толькi б мы засталiся жывыя!»

Мне зрабiлася непрыемна.

Так бывала кожны раз, калi iншыя людзi пачыналi абмяркоyваць маiх бацькоy. Мне падабалася быць разам з Анцiкам i Юляй, я быy iм удзячны, што яны са мной – але сябры гэта сябры, а бацькi – гэта нешта такое тваё… Самае тваё на сьвеце. Такое, пра што ня вельмi хочацца размаyляць зь iншымi. Бацькi – яны як твая таямнiца. А Анцiк i Юля гаварылi пра iх так, быццам самi былi iхнымi дзецьмi.