Тэатр шчасьлівых дзяцей

Вогкае восеньскае паветра напаyняла мае лёгкiя, нiбы ветразi. А дзьверы спальнi yжо дрыжалi ад удараy – я бачыy, як скаланаецца ключ у замку. Я павярнуyся тварам да вулiцы. Лiхтар сьвяцiy гэтаксама, як раней, быццам за апошнiя паyгадзiны нiчога не адбылося – цьмяна, загадкава i па-свойму прыцягальна. Нiбы клiкаy мяне, нiбы падмiргваy. Нiбы дражнiyся: ты ня зможаш, ты ня зможаш. Хiба табе не цiкава, хто палюе на цябе y тваёй уласнай кватэры? Хiба ты ня хочаш паглядзець iм у вочы? Хiба ня хочаш даведацца, як выглядаюць ПАЧВАРЫ?

Юля i Анцiк бегалi yнiзе i махалi рукамi.

Я заплюшчыy вочы.

І скочыy.

Мне здавалася, я буду ляцець унiз вечна.

Але не прайшло i сэкунды, як я бухнуyся на цэлую гару падушак i коyдраy. Праyда, у калене нешта шчоyкнула, але я адразу ж ускочыy на ногi.

«Бяжым!» – крыкнула Юля i кiнулася праз пустую вулiцу. Мы за ёй.

«Асьцярожна, там аyтобус!» – залямантаваy я.

Ён i праyда паволi выехаy з-за павароту, утульна асьветлены знутры, нiбы плывучы дом, што блукае y тумане, шукаючы гаспадароy.

Але гэта быy ня дом, гэта быy звычайны гарадзкi аyтобус – i мне на iмгненьне здалося, што Юля трапiць проста яму пад колы. Аднак яна скочыла на прыпынак перад самай аyтобуснай пысай i пляснулася абедзьвюма нагамi y лужыну.

Аyтобус спынiyся i адчынiy дзьверы.

«Едзем!» – крыкнуy я, заскокваючы yсярэдзiну. Юля i Анцiк заскочылi yсьлед за мной. Дзьверы зачынiлiся, i аyтобус паплыy наперад па нашай вулiцы, разганяючы фарамi туман i цемру.

«Я ведаю, як ён едзе, – сказаy я, задыхаючыся. – Мы выйдзем праз пару прыпынкаy i перасядзем на трамвай, якi едзе да маёй бабулi. Бабуля прыдумае, што рабiць!»

«Але мы зь Юляй маглi б зараз проста пабегчы дамоy! – сказаy Анцiк. – І yсё б скончылася. І y мяне зуб балiць».

«Ты, Анцiк, можаш выйсьцi на наступным прыпынку, – сказала Юля. – І пайсьцi да мамачкi. Але я застануся зь Лявонам. Сяброy не кiдаюць у пустым аyтобусе, бяз курткi i y тапачках.

Невядома, цi ходзяць яшчэ трамваi. Ужо позна! А грошай на таксi y нас няма».

«Ды я проста так сказаy, – зьбянтэжыyся Анцiк. – Вядома, я з вамi».

Аyтобус мiж тым разганяyся yсё хутчэй.

Разьдзел трэцi

У гэтым аyтобусе мы былi адзiныя пасажыры, таму маглi сесьцi, дзе нам захочацца. Пасьля yсяго, што мы перажылi падчас уцёкаy, мне любое сядзеньне падавалася зручным.