Тэатр шчасьлівых дзяцей

Абдымаючы мамiна футра, я думаy пра тое, што, напэyна, калi-небудзь зразумею, што такое сьмерць. І пра тое, што Анцiк, вось гэты мой малы сябрук Анцiк, толькi што выпадкова адшукаy мамiн стратэгiчны запас чакаляды з сакрэтнай шафы.

«Давайце праверым, што там робiцца, – прапанаваy я. – Толькi цiха…»

Мы зь Юляй асьцярожна прачынiлi дзьверы шафы – i y вочы нам ударыy дым.

«Сьвечка! – крыкнуy я. – Дзе твая сьвечка, Юля?»

«Ня ведаю, – Юля зноy зачынiла шафу i прыцiснула да сябе дзьверы. – Я ня ведаю. Я яе згубiла, калi мы yцякалi…»

«Там пажар! – сказаy я.

Усе трое мы вывалiлiся з шафы на падлогу, як падушкi. І пачулi, як за сьцяной нехта ходзiць. Я рвануy на сябе дзьверы пакоя i замкнуy iх на ключ.

«Юля! Анцiк! Уцякаем!»

«Куды?»

Гэта быy адзiны пакой у нашай кватэры, якi замыкаyся. Я некалькi разоy пытаyся y мамы з татам, чаму менавiта iх спальня мусiць мець замок з ключом, але так i не дабiyся yцямнага адказу. Але цяпер замок мог даць нам час, каб нешта прыдумаць.

У пакоi так моцна засьмярдзела дымам, што y мяне з вачэй палiлiся сьлёзы.

«У акно! – крыкнула Юля, заплаканая, быццам толькi што yшчэнт прайгралася y уна. – Гэта адзiны шлях!»

Я yзьляцеy на стол, як птушка, без разьбегу. Бачыy бы мяне наш настаyнiк фiзкультуры! Я разнасьцежыy акно i з асалодай удыхнуy халоднае паветра. Зiрнуy унiз i адчуy здраднiцкае трымценьне недзе y жываце i y пятках.

Высока, занадта высока! А Юля yжо зьбiрала з ложка падушкi, сьцягвала з раскладушкi yсё, што там ляжала.

«Што стаiце? Цягнiце? Футра з шафы, матрас, усё!»

Мы з Анцiкам стаялi, як здранцьвелыя, i глядзелi на тое, як спрытна яна рухаецца. Нiбы y яе было дзесяць рук i восем ног. Што нi кажы, а y жанчын нейкi прыродны талент упраyляцца з такiмi рэчамi.

«Кiдайце yсё y акно! – скамандавала Юля. – Ну!»

Мы сталi дапамагаць ёй, натыкаючыся y цемры адзiн на аднаго.

«А зараз скачам проста yнiз! – сказала Юля. – Я першая, вы за мной!»

І яна глыбока yдыхнула i скочыла проста y дождж.

«Я баюся!» – закрычаy Анцiк, не выпускаючы з рук пакет з цукеркамi.

«І я», – прашаптаy я, схапiy яго за плечы i падштурхнуy да краю падваконьня. Гэтаксама некалi y школе штурхалi мяне, калi мы скакалi з вышкi y басэйне.

«Давай, Анцiк!»

Ён азiрнуyся, пасьлiзнуyся на мокрым падваконьнi i yпаy у цемнату.

«Усё y парадку, я яго злавiла y футра», – пачуy я Юлiн голас.

Я азiрнуyся на спальню маiх бацькоy. Дым насоyваyся на мяне, але я yжо не задыхаyся.