Тэатр шчасьлівых дзяцей

А там, не згаворваючыся, залезьлi y першую ж шафу i зачынiлi за сабой дзьверы. І як толькi мы гэта зрабiлi, усiм стала ясна, што гэта не найлепшае рашэньне. Але што рабiць, нiхто з нас ня ведаy. Пакуль мы размаyлялi з голасам, ноyтбук на стале нарэшце згас – i цяпер у спальнi была непраглядная цемра.

«Вось бы Божанька, калi ён iснуе, уключыy зараз сьвятло y доме. Хаця б для таго, каб паглядзець, як мы маемся, – падумаy я. – Хаця б для таго, каб нас пакараць. Проста yключы электрычнасьць – i yсё скончыцца.

Ты ж Бог, табе ж не патрэбная падзарадка!»

«Лявон, ты што там, молiшся?» – прашаптала Юля, прыцiснутая да мяне мамiным футрам.

«Не, ты што», – сказаy я, а сам пачырванеy так, што, здавалася, гэта было вiдаць нават у змроку.

«А гучыць так, быццам молiшся», – прашаптала Юля, узiраючыся y шчылiнку мiж дзьверак. Але што яна магла там пабачыць…

У шафе пахла вельмi прыемна. Тут вiсела ня толькi мамiна футра, тут былi яшчэ i палiто, i татавы пiнжакi, i нават ягоны вясельны касьцюм – я пазнаy яго па шурпатай тканiне.

Тут вiселi мамiны зiмовыя сукенкi, якiя яна yжо зусiм хутка зьбiралася даставаць, бо восень рабiлася yсё халаднейшая. Уся гэтая вопратка нагадала мне пра тое, што y мяне ёсьць бацькi – я чамусьцi верыy, што yжо адной сваёй прысутнасьцю тут яны б разагналi yсю цемень i yсiх злых духаy, што невядома зь якой прычыны накiнулiся на нашу кватэру. Але рэчы былi маyклiвыя i yсiм сваiм выглядам паказвалi, што нiчым ня могуць нам дапамагчы. Яны нiбы спалi – i цяпер незадаволена шаргаталi пра тое, што y шафе i так мала месца, што мы прымушаем iх пацясьнiцца i нiчога добрага з гэтага не атрымаецца.

«Ой, – сказаy Анцiк. – Я ня ведаю, што гэта, але яно вiсiць у мяне перад носам i так смачна пахне».

«Усе сукенкi смачна пахнуць», – сказала Юля.

«Яно пахне чакалядай», – сказаy Анцiк.

«Бедны хлопчык, – прашаптала Юля. – Ты yжо звар’яцеy ад страху».

«Можа й так, – сказаy Анцiк. – Але тут ёсьць ад чаго звар’яцець. Цэлы пакет цукерак».

«Ты трызьнiш», – сказаy я.

«Я жую, – сказаy Анцiк. – Хоць чакаляды наемся перад сьмерцю».

Сьмерцю? Дагэтуль я яшчэ нiколi ня думаy пра сьмерць. Яна была проста словам, якое мы чулi ледзьве ня кожны дзень, i гэтае слова вымаyлялi yсе, хто нас акружаy: героi фiльмаy i кнiг, дзядзечкi i цётачкi y тэлевiзары i y iнтэрнэце, пэрсанажы кампутарных гульняy i настаyнiкi гiсторыi i беларускай лiтаратуры, мама i тата, i бабуля, i Юлiны бацькi, якiя верылi y Бога.