Тэатр шчасьлівых дзяцей

Мы запалiм сьвечкi i прыгатуем штосьцi смачнае, напрыклад, маркоyны пiрог. Зварым глiнтвэйн i будзем расказваць страшныя гiсторыi. І я буду гладзiць вас па галовах. А потым вы засьняце, а калi прачняцеся, на вулiцы будзе yжо сонечна, i вы забудзеце yсё, што адбылося. І кожны з вас вырасьце разумным i сьмелым, багатым i пасьпяховым… А потым вы ажэнiцеся i y вас будуць дзеткi… Калi, вядома, вы адчынiце мне зараз дзьверы i пусьцiце пасядзець з вамi, i перастанеце yпарцiцца! Хiба вас гэтаму вучылi: кiдаць блiзкiх сваiх у бядзе?»

«Мы не адны, – сказала Юля.

«Ох, дзетачка мая, – адказаy голас. – Думаеш, калi б у вас дома былi дарослыя, яны б дазволiлi вам стаяць каля дзьвярэй i размаyляць з суседзямi? Гэта зусiм не дзiцячая справа».

«А чаму б вам не пазванiць у суседнюю кватэру? – спытаy я. – Там вам адчыняць i пазычаць сьвечку. А нас пакiньце y спакоi, калi ласка. Я зараз у мiлiцыю пазваню».

«А ты няветлiвы хлопец, – цяпер ужо злавесна сказаy голас. – У мiлiцыю… Ну пазванi, пазванi. Калi пасьпееш!»

І тут ручка дзьвярэй нiбы ашалела, яна заторгалася, нiбы жывая, яна рвалася i ляскала, яна вiшчала i бiлася y замку, быццам хацела скiнуць яго зь сябе, як шкарлупiньне.

Мы кiнулiся y мой пакой i забiлiся за канапу.

«Званю y мiлiцыю! – прашаптаy я. – Пакуль ня позна!»

Я намацаy на канапе тэлефон i пачаy набiраць лiчбы, але з жахам пабачыy, што апарат ужо зусiм разрадзiyся.

«Можна адаслаць бацькам паведамленьне па iнтэрнэце! – прашаптала Юля. – Ой, што гэта? Чуеце?»

Мы вызiрнулi з-пад канапы. Недзе паблiзу i праyда чуyся дзiyны грукат. У кватэры адбывалася штосьцi незразумелае.

«У вас моцныя дзьверы? – спытаy Анцiк. – Скажы, што яны жалезныя!»

«Жалезныя, – сказаy я. – Сталёвыя! Тата з мамай аддалi за iх пяцьсот баксаy».

«А мой тата кажа, што гэта глупства, ставiць жалезныя дзьверы, калi y цябе няма чаго красьцi».

«Як жа, няма, – сказала Юля.

«Глядзiце!» – ускрыкнуy Анцiк i паказаy на акно.

З таго боку шыбы раптам зьявiлася лесьвiца. Дзьве палкi, якiя, трасучыся, шукалi апору. Так, гэта была драyляная лесьвiца, якая yперлася канцом проста y гзымс, i хоць выглядала яна тут проста неверагодна, факт заставаyся фактам. Нехта прыставiy лесьвiцу да сьцяны нашага дома i рыхтаваyся забрацца да нас у акно!

Мы yскочылi i кiнулiся y спальню маiх бацькоy.