Тэатр шчасьлівых дзяцей

Мы дапаyзьлi да дзьвярэй i прыслухалiся. Спачатку нiчога не было чуваць, але калi маё сэрца трохi суцiшылася, я зразумеy, што радавацца рана. Там, на пляцоyцы, нехта быy, нехта чакаy i дыхаy, стоячы проста перад дзьвярыма – i таксама прыслухоyваyся, спрабуючы нас пачуць.

«Можа, усё ж адчынiць? – прашаптаy Анцiк. – Можа, гэта мае бацькi? Або Юлiны?»

«Не, яны б пазванiлi спачатку, – адказаy я таксама шэптам. – Давайце пачакаем, ён пастаiць i сыдзе».

Але той, хто стаяy за дзьвярыма, не сыходзiy. Замест гэтага ён яшчэ раз пазванiy – доyгiм, пранiзьлiвым званком, ад якога y мяне зноy закалацiлася сэрца.

«Хто там?» – раптам сказаy Анцiк сваiм гучным голасам, якiм ён славiyся на yсю школу. Юля схапiлася за галаву, але прамахнулася i трапiла мне y нос. Я yскрыкнуy ад болю – i, вядома, адразу выдаy сябе.

«Гэта ваша суседка, – радасна, нiбы толькi i чакаy, прамовiy з пляцоyкi нечы тонкi голас. – У вас таксама сьвятла няма?»

«Няма», – сказаy я.

«Вось жа паскуднiкi, – залапатаy тонкi голас. – Надакучылi yжо сваiмi аварыямi! За што мы толькi грошы плацiм! А вы ня ведаеце, гэта ва yсiм раёне няма, цi толькi y нашым доме?»

«Гэта падстанцыя», – сказаy я няyпэyнена.

Я ня ведаy, што значыць «падстанцыя», але так казаy тата, калi y доме здаралiся гэткiя адключэньнi.

«Паклiч некага з дарослых, – сказаy голас. – Я б пазычыла y вас сьвечку i запалкi, бо y мяне яны скончылiся, а з маiм зрокам хадзiць па цёмнай кватэры проста небясьпечна».

Усё гэта гучала, здаецца, цалкам пераканаyча, i я yжо пацягнуyся да замка, каб павярнуць у iм ключ.

Але y апошнi момант перадумаy. Бо y гэтым тонкiм голасе была нейкая незразумелая, злая радасьць i нецярплiвасьць. Нiбы тая, што была на пляцоyцы, сама i адключыла электрычнасьць.

«Ну адчыняй жа», – сказаy голас i ручка дзьвярэй раптам заторгалася проста y мяне перад носам. Юля i Анцiк ускочылi – iхныя твары былi вельмi блiзка, i я бачыy, што яны круцяць вачыма, каб я нi y якiм разе не адчыняy.

«Мы yжо сьпiм», – сказаy я, ня ведаючы, што рабiць.

«Як жа сьпiце, калi y вас сьвечка y спальнi гарыць», – сказаy голас.

«А адкуль вы ведаеце?» – спытала Юля.

«Інтуiцыя, – прамармытаy голас. – О, я чую, што вас там трое. Трое дзяцей i нiводнага дарослага?»

«Мама i тата сьпяць, – сказаy я. – Я ня буду iх будзiць».

«Бедныя дзецi, адны y цёмнай кватэры, – сказаy голас i мне падалося, гэта было сказана з усьмешкай. – Страшна, напэyна, сядзець там у цемры? Адчынiце, я пасяджу з вамi, пакуль вы адны.