На нашем сайте вы можете читать онлайн «Тэатр шчасьлівых дзяцей». Эта электронная книга доступна бесплатно и представляет собой целую полную версию без сокращений. Кроме того, доступна возможность слушать аудиокнигу, скачать её через торрент в формате fb2 или ознакомиться с кратким содержанием. Жанр книги — Детские книги, Зарубежные детские книги. Кроме того, ниже доступно описание произведения, предисловие и отзывы читателей. Регулярные обновления библиотеки и улучшения функционала делают наше сообщество идеальным местом для любителей книг.
Тэатр шчасьлівых дзяцей

Автор
Дата выхода
18 июня 2021
Краткое содержание книги Тэатр шчасьлівых дзяцей, аннотация автора и описание
Прежде чем читать книгу целиком, ознакомьтесь с предисловием, аннотацией, описанием или кратким содержанием к произведению Тэатр шчасьлівых дзяцей. Предисловие указано в том виде, в котором его написал автор (Ольгерд Бахаревич) в своем труде. Если нужная информация отсутствует, оставьте комментарий, и мы постараемся найти её для вас. Обратите внимание: Читатели могут делиться своими отзывами и обсуждениями, что поможет вам глубже понять книгу. Не забудьте и вы оставить свое впечатие о книге в комментариях внизу страницы.
Описание книги
«Тэатр шчасьлівых дзяцей» – гэта беларускае фэнтэзі з элемэнтамі палітычнага трылеру. Дзіцячая кніга, якую, спадзяецца аўтар, будзе цікава прачытаць і дарослым. Як выбрацца з пасткі, ня маючы ні тэлефона, ні зброі, і знайсьці зьніклых сяброў? Колькі твараў у туману? Што такое гісторыя – і калі канчаецца мінулае? Якую таямніцу хаваюць нашыя бацькі – і ці чуе нас Бог, калі мы маўчым? Гэтымі пытаньнямі задаюцца героі кнігі, Лявон, Анцік і Юля, нечакана апынуўшыся ў таямнічым краі, які ня знойдзеш ні ў Вікіпэдыі, ні на школьных мапах.
Тэатр шчасьлівых дзяцей читать онлайн полную книгу - весь текст целиком бесплатно
Перед вами текст книги, разбитый на страницы для удобства чтения. Благодаря системе сохранения последней прочитанной страницы, вы можете бесплатно читать онлайн книгу Тэатр шчасьлівых дзяцей без необходимости искать место, на котором остановились. А еще, у нас можно настроить шрифт и фон для комфортного чтения. Наслаждайтесь любимыми книгами в любое время и в любом месте.
Текст книги
– Ён што, цэлы вечар тут сядзеy, каб напiсаць тры словы?»
«Адкуль мне ведаць, – сказаy я. – Можа, у яго не iшло. Ты i столькi не напiшаш, калi цябе пасадзiць раман пiсаць».
«Напiшу! – сказаy Анцiк. – Я табе такi раман за сэкунду напiшу, нават большы, чым у Кабiнетыча!»
«Мне вось што цiкава… – сказаy я, бо i праyда ня мог дапяць, што адбываецца. – Усе прачыталi, што тут напiсана?»
«Гэта не па-нашаму», – сказаy Анцiк.
«І гэта не па-ангельску, – сказала Юля. – Нейкiя незразумелыя лiтары».
«Вось! – сказаy я.
«Гэта значыць, ён пiсаy тут зусiм не раман», – хутка прамовiла Юля. – Ён усiх падмануy.
«Не раман? А што тады?»
І тут у дзьверы пазванiлi – рэзка i настойлiва!
Я нават падумаць ня мог, што наш добры дзьвярны званок можа так жудасна гучаць. Нiбы пiла.
Юля ажно падскочыла y крэсьле, а мы з Анцiкам кiнулiся y розныя бакi.
Званок яшчэ раз разьдзёр цемру кватэры, а потым зрабiлася цiха.
«Юля! Анцiк!» – паклiкаy я шэптам, седзячы за ложкам.
«Я тут», – азваyся Анцiк аднекуль з-за камоды.
«А я тут», – цiха сказала Юля. Я падняy галаву i пабачыy, што яна yсё гэтак жа сядзiць за сталом. Можна было падумаць, што ёй зусiм ня страшна, але я бачыy, як яна yчапiлася y падлакотнiкi – быццам яе спрабавала выцягнуць адтуль нейкая невядомая сiла.
«Спужалiся? – шапнула Юля. – Я таксама».
«Дзiyна, – сказаy я. – Электрычнасьцi няма, а званок працуе…»
«Як такое можа быць?» – усхлiпнуy Анцiк.
«Ты што, плачаш?»
«Я? Я нiколi ня плачу! Гэта проста соплi», – шмыгнуy носам Анцiк, высунуyшыся з-за камоды.
«Можа, там на пляцоyцы Кабiнет Кабiнетавiч? – сказаy я. – Можа, ён ключы забыyся?»
«Давайце адчынiм!» – узрадаваyся Анцiк.
«Не, – сказала Юля. – Трэба спачатку схадзiць на разьведку. Толькi цiха!»
Яна спусьцiлася на падлогу i стала на кукiшкi. Я нехаця зрабiy тое самае, а потым i Анцiк вылез са свайго yкрыцьця. І мы папаyзьлi y калiдор, а адтуль да дзьвярэй.
«А чаму мы паyзем? – спытаy Анцiк.
«А раптам нехта глядзiць у вокны? – сказала Юля. – Толькi i чакае, што мы сябе выдадзiм».
«Хто?» – прашаптаy з жахам Анцiк.
«Ты што, кнiжак не чытаеш? – спынiyся я, павярнуyшы да яго галаву. – Можа, яны думаюць, што нiкога няма дома. Цi што тут дарослыя. А калi даведаюцца, што тут дзецi…»
«Хто даведаецца? – ледзь не расплакаyся Анцiк. – Хто? Лявон, скажы, хто?»
«Гэтага мы ня ведаем. Усё, маyчы».







