Тэатр шчасьлівых дзяцей

Калi б не ноyтбук на стале, якi асьвятляy твары Анцiка i Юлi, i ня сьвечка y Юлiных руках, я б наогул ня бачыy, што адбываецца за маёй сьпiнай, у маёй роднай кватэры. Дый перада мной была непраглядная ноч. Толькi самотны лiхтар у смузе – i ноч.

«Ну што там?» – хорам запыталiся Анцiк i Юля.

«Нiчога, – сказаy я. – Цемра».

На другiм баку нашай вулiцы быy прыпынак, на якiм спыняyся толькi адзiн аyтобус, дый той хадзiy рэдка. Мала хто iм езьдзiy, бо маршрут у яго быy нейкi дзiyны. Тата шмат разоy казаy, што пара yжо скасаваць такi непапулярны маршрут.

На прыпынку цяпер не было нiкога, i ходнiк таксама быy пусты. Здавалася, з гораду yсе сышлi кудысьцi, а нас не папярэдзiлi. Сышлi i распусьцiлiся y тумане. Дарослыя, дзецi, жывёлы. Усе. Засталiся толькi мы трое, зачыненыя y цёмнай кватэры, i гэты цьмяны лiхтар на вулiцы сярод дажджу.

Я зiрнуy унiз, але не пабачыy нiчога. Мы жылi на другiм паверсе – i, стоячы на падваконьнi, я ведаy, што там, у цёмнай прорве пада мной, чорная мокрая трава, засохлы кветнiк i поyныя дажджавой вады мiсачкi для катоy, якiх кармiла суседка зьнiзу, ведаy, што там ляжаць недапалкi i сьмецьце, i што калi iсьцi па вулiцы yлева, дык прыйдзеш да крамы, а калi yправа, дык да школы.

Але цяпер там была толькi цемра. Тая самая цемра, якой некалi баялiся першабытныя людзi – i таму прыдумалi агонь.

«Высакавата, – сказаy я. – Нават для Кабiнетыча. Я б дакладна не рызыкнуy».

«Ня ведаю, як вы… – сказала Юля i села за стол. Цяпер сьвечка гарэла толькi y яе, i яна пачувалася галоyнай.

 – А я ду-ужа хачу пачытаць, што ён там пiсаy. Што там за раман такi».

«Ты што? – сказаy я, саскокваючы на падлогу. – Хiба можна чытаць чужое?»

«Можа, у iм разгадка? – сказала Юля. – Можа, Кабiнетавiч там напiсаy пра свае пляны. Куды ён падзеyся i дзе яго шукаць. І наогул, калi ён пiша гэты свой раман, значыць, хоча, каб яго прачыталi. Інакш навошта яму наогул яго пiсаць?»

Яна паставiла сьвечку на стол i зручней уладкавалася y крэсьле.

Мы з Анцiкам сталi абапал яе i yперылiся вачыма y экран. Файл з раманам Кабiнетыча доyга шукаць не давялося, ён там быy толькi адзiн, проста на працоyным стале. І назва y файла была такая, што не пераблытаеш:

раман. docx

Юля адчынiла файл, i мы не паверылi сваiм вачам.

На экране было yсяго толькi тры словы!

Усяго тры.

«Ну нiчога сабе», – расчаравана сказала Юля.

«Вялi-iкая, то-оyстая кнiга… – перадражнiy мяне Анцiк.