Тэатр шчасьлівых дзяцей

А потым гэтыя людзi будуць казаць, што за мяне хвалююцца. Ага, як жа ж».

Вядома, яна нi слова не сказала сваiм бацькам пра тое, што y нашым доме няма сьвятла. Але хiба яна схлусiла? Не, пераконваy я сябе. Яна проста не сказала. А гэта зусiм iншая рэч, чым схлусiць. Схлусiць – значыць сказаць няпраyду. А не сказаць няпраyду – значыць сказаць праyду. То бок Юля сказала iм праyду, што хоча застацца y мяне пераначаваць, i не сказала iм няпраyду, што мяне пакiнулi дома y самоце, бо якая ж гэта самота, калi мяне пакiнулi з Кабiнетам Кабiнетавiчам.

Натхнёны лягiчнай хадой сваiх думак, я пакрысе супакоiyся i вырашыy узяць стырно y свае рукi.

«Толькi не хлусi», – строга сказаy я Анцiку перад тым, як ён сеy званiць.

«І не сапi y трубку, – сказала Юля. – А то яны падумаюць, мы табе тут нож да горла прыставiлi».

І вось мы селi блiжэй да Анцiка i напружана сачылi, як ён набiрае нумар.

«Усё добра, мам, – прасоп Анцiк, прыцiскаючы тэлефон да вуха. – Нармальна, ага. Паелi. Ага. Мам? А гэта праyда ты?»

Мы зьдзiyлена зiрнулi на Анцiка.

Як можна пра такое пытацца ва yласнай мацi?

«А можна… – лiсьлiва сказаy Анцiк. – Мам, а можна мне застацца y Лявона? Да ранiцы? Ура! Дабранач!»

Ён кiнуy тэлефон на падушку.

«Гэтага проста ня можа быць», – сказаy я.

«Чаму?» – спытаy Анцiк.

«Таму што я ведаю вашых бацькоy. Яны б нiколi не дазволiлi вам начаваць у мяне. Нават калi б яны не былi супраць, сказалi б: паклiчце спачатку да тэлефона кагосьцi з дарослых».

«Але бачыш, Лявон, усё скончылася добра, – сказала Юля.

 – Мы з табой. Сьвятла няма, затое ёсьць загадка. Куды падзеyся Кабiнет Кабiнетавiч? Прапаную вярнуцца y яго кабiнет i yсiм разам добра падумаць!»

Па чарзе, стараючыся не азiрацца, мы зноy прайшлi па цёмнай кватэры y спальню маiх бацькоy. Ноyтбук на стале yсё гэтак жа сьвяцiyся y змроку, а за акном гарэy лiхтар, але ён быy на iншым баку вулiцы, далёка ад нас. Далёка, як поyня, падумаy я. Хоць якая поyня y такое надвор’е.

«Давайце адчынiм акно, – сказаy я.

 – Гэта адзiны шлях, якiм ён мог уцячы. Паглядзiм, цi не засталося сьлядоy».

І хоць насамрэч сьмешна было yяyляць Кабiнетавiча, якi лезе праз фортку, прасоyваючы y такую вузкую адтулiну сваё даyгое цела, я yзяyся за справу грунтоyна. Стаy на крэсла, дацягнуyся да верхняга шпiнгалета, вольнай рукой адчынiy акно i вызiрнуy вонкi, у дождж.

І тут мая сьвечка таксама згасла. Я палез па запалкi, але y кiшэнi iх не было. Пэyне, згубiy на канапе, выпалi, цi што.