Тэатр шчасьлівых дзяцей

Вас жа толькi да дзевяцi адпусьцiлi, а yжо дзясятая гадзiна».

І зноy мой голас задрыжаy. Бо, шчыра кажучы, сёньня мне зусiм не хацелася заставацца на ноч аднаму y пустой i цёмнай кватэры. І нават калi б сьвятло yключылi – хто захоча начаваць у адзiноце пасьля такiх дзiyных здарэньняy.

«Слухай, Лявон, – сказала Юля, нiбы прачытаyшы мае думкi. – Я лiчу, цябе нельга пакiдаць тут аднаго. Зараз я сваiм бацькам пазваню i скажу, што застануся y цябе да ранiцы».

Я з сумневам паглядзеy у той бок, дзе яна сядзела.

Яе твару не было вiдаць, але я бачыy, як бялеюць у цемры зубы. Яна што, усьмiхалася?

«Але бацькi цябе не адпусьцяць, я iх ведаю», – сказаy я i yздыхнуy.

Рэч у тым, што Юлiны бацькi верылi y Бога. Божанька yсё бачыць, расказала нам неяк Юля, i няясна было, яна сама так думае цi ёй трэба так думаць, каб бацькi на яе не сердавалi. Як гэта yсё ж складана: жыць, верачы y Бога. Калi ня можаш нiкуды схавацца, нават на хвiлiнку. Вось мае бацькi, напрыклад, лiчылi, што y дзiцяцi павiнен быць свой пакой.

А y Юлi свайго пакоя не было. То бок ён быy, канечне, але якi ж гэта свой пакой, калi з табой увесь час жыве Бог. Нiбы старэйшы брат цi сястра. А яшчэ Бог чамусьцi не любiy, калi Юля начавала ня дома. І хоць яна нiколi гэтага не рабiла, Бог усё роyна быy супраць.

Цiкава, падумаy я: калi Бог i праyда iснуе, цi бачыць ён у цемры? Што ён бачыць, калi y кватэры выключаецца электрычнасьць? Цi бачыць ён нас? Я yпотай пакалупаyся пальцам у носе, але Бог пакуль што прамаyчаy. Можа, не заyважыy проста.

А можа, убачыy i запомнiy. І паставiy птушку насупраць майго iмя. Калi Юлiных бацькоy паслухаць, неяк так ён i дзейнiчае. Запамiнае, хто чаго нарабiy – а потым бабах. У самы неспрыяльны момант.

«Я таксама пазваню i адпрашуся! – заявiy Анцiк. – Тут такая таямнiца, а я што, спаць мушу iсьцi? Знайшлi дурнiчку!»

«Ну, цябе yжо дакладна не адпусьцяць, – сказаy я. – Цябе нават у лес з намi тады не адпусьцiлi, памятаеш? Калi я руку зламаy».

«А, гэта калi Юлю мiлiцыя да ночы з сабакамi шукала? – сказаy Анцiк.

 – Дык гэта яшчэ y дзяцiнстве было. Знайшоy што yспомнiць».

«Эх, цудоyны быy час, – сказала Юля. – Добра. Зараз я сваiм пазваню. Штосьцi прыдумаем».

Дзiва дзiyнае. Я б i не паверыy, калi б не сядзеy поруч. Юлiны бацькi дазволiлi ёй застацца y мяне да ранiцы! Юля i сама зьдзiвiлася, як лёгка яны пагадзiлiся. «Такое адчуваньне было, што яны yжо даyно сьпяць, – уздыхнула яна. – Нейкi сонны голас у таты… Нiбы i не ягоны.