Тэатр шчасьлівых дзяцей

«А можа, ён затаiyся недзе i чакае? Гэты Кабiнетавiч? Мы выйдзем, а ён як накiнецца y цемнаце?» – прашаптаy Анцiк.

«Навошта гэта яму на нас кiдацца?» – недаверлiва спытала Юля.

«Ну, каб пажартаваць».

«Не, Кабiнетавiч не такi чалавек, – сказаy я. – Ён жа раман пiша. Адкуль яму ведаць, што такое жарты».

«Раман? – перапытаy Анцiк. – А што гэта?»

«Ну, – сказаy я важна, хоць сам цьмяна сабе yяyляy, што гэта такое. – Ну… Гэта такая вялiкая кнiга для дарослых. Вельмi тоyстая i сур’ёзная. Дзе апiсваюцца розныя героi.

І што яны думаюць».

«А пра што яны думаюць?» – не адчапляyся Анцiк.

«Пра што захочуць, пра тое i думаюць, – раззлаваyся я. – Якая розьнiца. Вырасьцеш, даведаешся».

«Цi спытаеш у Кабiнетыча, – падтрымала мяне Юля. – Калi ён знойдзецца. Толькi наyрад цi ён захоча з табой размаyляць. Ты ж наймалодшы з нас, забыyся?»

Анцiк зноy засоп. Мне раптам зрабiлася яго шкада.

«Слухайце, – сказаy я. – Мне гэта не падабаецца. Мы так пасварымся хутка. І без усялякай прычыны.

Такi дзень быy файны. І вось табе маеш. Вы заyважылi, як у нас настрой зьмянiyся? Усе нейкiя злосныя зрабiлiся…»

«Гэта таму што цёмна, – сказаy Анцiк. – І есьцi yжо хочацца. Ты казаy, там на кухнi семкi? Юля, ты такая сьмелая, можа, сходзiш хуценька?.. Туды i назад? А?»

«Давайце я бацькам патэлефаную, – вырашыy я. – Пацерпiш».

Мы выйшлi зь цёмнай спальнi, я навобмацак знайшоy сярод падушак на канапе свой мабiльны i набраy тату, але ён не адказваy. Тады я набраy маму, але i яна не падняла трубку.

Напэyна, i праyда таньчаць там, на лецiшчы. Уключылi музыку на yсю катушку – вось i ня чуюць. Бацькi, называецца. Забаyляюцца сабе недзе за горадам, а пра сына i забылiся. Мой тэлефон, мiж iншым, амаль разрадзiyся, а электрычнасьцi не было. Вось захочуць мне пазванiць, праверыць, як я тут маюся, цi жывы, цi дыхаю яшчэ, а ня змогуць. Можа, я тут у лужыне крывi даyно валяюся. Цi алергiя пачалася. Хай тады свайму Кабiнетавiчу тэлефануюць. Таму самаму Кабiнетавiчу, якi загадкава зьнiк i нiхто ня ведае, дзе яго шукаць. Кiнуy нас адных. А яшчэ дарослы чалавек. Раманiст. Ну окей. Хай тады бацькi кусаюць локцi. Самi яго паклiкалi. Я б i безь яго спакойна пераначаваy. Не маленькi.

Анцiк i Юля, ледзь бачныя y цемры, моyчкi сачылi за маiмi спробамi дазванiцца. Я чуy, як яны напружана дыхаюць.

«Вам, мабыць, дахаты пара, – спахапiyся я, зiрнуyшы на гадзiньнiк свайго мабiльнага. – Юль, твае бацькi, вiдаць, ужо хвалююцца. І твае, Анцiк.