Тэатр шчасьлівых дзяцей

Напрыклад, раскладушку, якую бацькi паставiлi каля сьцяны, а на ёй – бялiзну i гару падушак. Пэyне, для Кабiнетыча, калi той напрацуецца.

У бацькоyскай спальнi я апошнiм часам бываy рэдка, мне нельга было заходзiць сюды без дазволу. А цяпер, у цемры, гэты пакой наогул падаваyся мне нейкiм незнаёмым. Я глядзеy на камоду y куце i ня мог зразумець: яна тут заyсёды стаяла цi яны яе купiлi, калi я yжо вырас. Купiлi i нiчога мне не сказалi?

«Ну загадка!» – гучна сказаy Анцiк, махнуyшы рукой, i ягоная сьвечка iмгненна згасла.

«Малайчына, – сказала Юля. – Хто ж дыхае на сьвечку y такой цемнаце? Мог бы i памаyчаць, калi ня можаш сказаць штосьцi разумнае».

Анцiк гучна засоп, ён заyсёды так рабiy, калi пачуваyся пакрыyджаным i думаy, што б такога сказаць у адказ. Але цяпер нам было не да Анцiка.

«Кабiне-етавi-iч!» – цiхенька паклiкала Юля, узiраючыся y цямрэчу калiдора, i мы павярнулiся yсьлед за ёй туды, але нiхто не адгукнуyся.

«Так ён цябе i пачуy», – помсьлiва прамовiy Анцiк.

І тут зусiм блiзка ад нас раптам нешта рыпнула. Нiбы хтосьцi хаваyся проста за адчыненымi дзьвярыма i толькi й чакаy, што мы яго паклiчам. Мы скаланулiся ад жаху. Нехта ззаду зьнянацку дакрануyся да маёй шыi – лёгка, халоднымi пальцамi… Я адчуy, як маё сэрца падскочыла, як мяч.

Фух. Фiранка. Вецер з адчыненай форткi yзьняy яе край i кiнуy у мой бок. Фiранка павольна апусьцiлася, яе край зноy схаваyся за сталом, i я з палёгкай выдыхнуy.

«Там жа нiкога няма, праyда? – сказаy Анцiк, якi стаяy побач са мной з заплюшчанымi вачыма. – Лявон, скажы, што мы адны y кватэры!»

«Адны», – пачулi мы Юлiн голас, i я вырашыy, што ня буду баяцца, што б нi здарылася. Усё ж я быy тут гаспадар. Хоць у хаце маёй было цяпер цёмна, як у труне.

«Зараз Кабiнетавiч прыйдзе, i yсё зробiцца добра. Падумаеш, у прыбiральню чалавек выйшаy на хвiлiнку», – сказала Юля, а сама yзяла мяне за руку, каб не баяцца, i рука y яе была ледзяная.

«Можа, ён выйшаy, калi мы пробкi правяраць хадзiлi? – здагадаyся я. – Пайшоy нас шукаць. Зараз вернецца i…»

Мы yсе разам павярнулiся да дзьвярэй, але y кватэры цяпер была мёртвая цiшыня. Нават супэрсучасная супэрбясшумная i супэрэканамiчная лядоyня, якую нядаyна купiлi бацькi, маyчала – хоць раней я чуy яе нават празь дзьве сьцяны. Зразумела чаму. Электрычнасьць жа вырубiлася.