Тэатр шчасьлівых дзяцей

«Не, гэта ня пробкi, – сказаy я. – Ва yсiм доме сьвятло вырубiлася. Трэба сьвечкi запальваць».

Мы вярнулiся y кватэру i y густым змроку чарадой прайшлi на кухню. Я чуy, як у цемры гучна дыхаюць Анцiк i Юля, i зразумеy, што iм таксама трохi вусьцiшна. Адчынiyшы шафу на сьцяне, я пашукаy пальцамi па палiцы. Знайшоy сьвечкi, запалкi – i вось мы yжо прабiралiся па калiдоры, цiкуючы за yласнымi ценямi, што кралiся yздоyж сьценаy, як нейкiя злавесныя манахi y капюшонах.

«А як жа Кабiнет Кабiнетавiч?» – спытаy Анцiк.

«І праyда, чаму ён не выходзiць?» – шапнуy я yстрывожана, захiнаючы далоняй агеньчык у маiх руках, каб ня згас.

«Можа, баiцца?» – сказаy Анцiк.

«Ты што, ён жа дарослы, – сказала Юля. – У яго ноyтбук добра зараджаны, таму ён нiчога i не заyважыy. Усё працуе, бедненькi. Давайце яго паклiчам i скажам, што сьвятла няма».

Трымаючы перад сабой сьвечку, я ветлiва пагрукаy у дзьверы бацькоyскай спальнi. Але адтуль не пачулася анi гуку. Нiбы Кабiнет Кабiнетавiч заснуy проста падчас працы.

«Адчыняй», – шапнула мне Юля. Трапяткое сьвятло сьвечкi скакала па яе твары.

«Неяк няёмка», – сказаy я.

«Тады я сама адчыню», – рашуча сказала Юля i прачынiла дзьверы. Яна выставiла наперад руку са сьвечкай i зазiрнула y пакой, а за ёй i мы прасунулi галовы. Я на хаду прыдумляy, што скажу Кабiнету Кабiнетавiчу – што мы не хацелi, што гэта ня пробкi, а падстанцыя, што я yжо yсё праверыy, i што такое y нас часам бывае. Буду паводзiцца, як дарослы. Няхай Кабiнет зразумее, што мама казала пра мяне праyду.

На стале, побач з ложкам маiх бацькоy, ярка сьвяцiyся экран ноyтбука. Крэсла стаяла на сваiм звычным месцы. Праз адчыненую фортку тхнула сьвежым сырым паветрам. Шумеy дождж, i недзе паблiзу y цемры рыпела старое дрэва. За акном, на вулiцы, каля аyтобуснага прыпынку, гарэy адзiнокi лiхтар.

Але нiякага Кабiнета Кабiнетавiча y пакоi не было.

Разьдзел другi

«Ён што, праз фортку yцёк?» – недаверлiва сказала Юля.

Агаломшаныя, мы стаялi i азiралiся па баках.

«Я адразу падумаy, што ён няпросты дзядзечка», – сказаy Анцiк.

«Просты, няпросты, але нельга ж так, – абурыyся я. – Дарослы чалавек, а паводзiцца, як дзiця. Дзе ён падзеyся?»

«Адзiн Божанька ведае», – сказала Юля i чхнула, а потым выцерла пальцы аб покрыва на ложку. Думала, нiхто ня бачыць. Але мае вочы пачыналi yжо пацiху звыкацца зь цемрай, дый няяркае сьвятло ноyтбука дазваляла сёе-тое разглядзець.