Тэатр шчасьлівых дзяцей

 – Вось калi б у яго, напрыклад, балеy пуп, нiхто б i не заyважыy. І ён сам быy бы спакайнейшы».

«А давайце пагуляем у цiшыню», – сказала Юля.

Яна надзьмулася i пачала маyчаць.

І вось мы маyчалi, маyчалi, маyчалi… Але хутка Юля ня вытрымала i як пырсьне сьлiнай – проста на Анцiка. Я таксама ня вытрымаy i зарагатаy, Юля за мной, а потым i Анцiк ажно завыy ад сьмеху, як паранены воyк. З пакоя, дзе сядзеy Кабiнет Кабiнетавiч, пачулася пагрозьлiвае рыпеньне. Я зацiснуy Анцiку рот, а Юля зноy папаyзла пад канапу, каб там удосталь насьмяяцца.

«А твае бацькi калi вернуцца?» – спытаy Анцiк, аддыхаyшыся, калi я прыбраy руку.

«Толькi заyтра yвечары, – сказаy я. – Яны паехалi за горад, на лецiшча да мамiнага шэфа. Але там сабакi, а y мяне на iх алергiя».

«А Кабiнет Кабiнетавiч? Ён хто?»

«Гэта сябар майго таты,» – нерашуча сказаy я.

Таму што нiколi раней пра яго ня чуy.

* * *

Кабiнет Кабiнетавiч зьявiyся y нас сёньня пасьля абеду. Мама i тата папрасiлi яго пабыць са мной, пакуль яны будуць у ад’езьдзе.

Згорбiyшыся, не здымаючы свайго чорнага, мокрага плашча, ён увайшоy у нашу кватэру, падазрона паглядзеy на мяне, прайшоyся па пакоях, зазiрнуy у прыбiральню, адсунуy фiранку y спальнi…

«Цеснавата… А мне патрэбны кабiнет, – сказаy ён, смурна разглядваючы мой стол, на якiм валялiся кнiжкi, алоyкi, выразаныя з часопiсаy фоткi i фiшкi з настольных гульняy. – У мяне шмат працы. У людзей маёй прафэсii не бывае выходных. Але…»

Ён паглядзеy на мяне i пакруцiy сваёй вялiкай сiвой галавой.

«Але?..» – з надзеяй спытала мама.

«Але калi y мяне будзе свой кабiнет, я, магчыма, змагу тут застацца. І паглядзець за вашым… Хм, сынам».

«Можаш працаваць у спальнi, – сказаy тата. – Нiякiх праблем. Вось стол, вось крэсла».

«Лявон спакойны i выхаваны хлопчык, – сказала мама, якая yжо даyно нафарбавалася. – Да яго сёньня прыйдуць сябры. Яны жывуць у суседнiм доме. Праyда, Лявон? Ты ж чакаеш Анцiка i Юлю? Дзецi будуць гуляць у сваiм пакоi, а вы спакойна папрацуеце y спальнi.

Лiчыце яе сваiм кабiнэтам. Вячэра y лядоyнi, абед на заyтра таксама. У нас мiкрахвалёвая печка, Лявон умее зь ёй абыходзiцца. Ён зусiм самастойны хлопец».

«Што ж, – сказаy Кабiнет Кабiнетавiч. – Спадзяюся, ён i праyда такi. І мне ня трэба будзе выцiраць яму соплi, мазаць яго зялёнкай цi вучыць чысьцiць зубы».

«А чым вы займаецеся?» – спытала мама.

«Ён пiша раман», – сказаy тата, а Кабiнет Кабiнетавiч чамусьцi пачырванеy i схаваyся y ванным пакоi.