Әсәрләр. 1 том

Р?шектән чыгуга, СѓР» чак кына апасы Хәлимә белән бәрелешмәде. РђРЅС‹ТЈ алдында Т—РёСЂРґУ™РЅ калыккан шикелле, ашыгып РєРёР»ТЇРґУ™РЅ кызарган, еш сулыш алудан РєТЇРєСЂУ™РєР»У™СЂРµ бер күтәрелеп, бер төшеп Т»У™Рј бөтен тәненнән СЌСЃСЃРµ бәреп торган апасы Хәлимә басып тора РёРґРµ. Р У™С…РёР»У™, аның борчылулы сорау белән текәлгән күзләрен РєТЇСЂТЇРіУ™, кулыннан тотып, үзеннән калдырмыйча, тизрәк Р№РѕСЂС‚ алдына алып чыкты.

– Син нәрсә, берәр нәрсә ишетеп килдеңме?

– Маһирә, хат бар, диде.

– Йә?

– Син хатны уку белән бик үзгәргәнсең. Маһирәгә бер сүз әйтмичә, өйгә кереп киткәнсең…

Рәхилә каты итеп иреннәрен кысты.

Хәлимә аның кулын кинәт кенә тартып куйды:

– Йә, әллә миннән дә яшерер идегезме?

– Акрын, синнән беркем дә яшерми.

– Нигә әйтмисең соң, хат кемнән?

– Хат… фронттан.

– Хәсәннәнме?

– Апа, сабыр бул… Хәсән үлгән…

Хәлимә, чак ишетерлек итеп:

– Үлгән? – РґРёРґРµ, артка таба ава башлаган кебек булды, Р»У™РєРёРЅ РєРёРЅУ™С‚ әче кычкырып, бөтен РіУ™ТЇРґУ™СЃРµ белән алга, ишеккә таба ташланды: – У?нием, әнием…

Рәхилә стена булып Хәлимәнең алдына басты, кулы белән каты итеп иңбашыннан тотып алды һәм көч белән җиргә таба иде.

– Тукта…

Бу минутта Рәхиләнең туры гәүдәсе тагы да үсә төшкәндәй булды. Менә ул күкрәген алга таба чыгарып басып тора, һәм моңарчы күренмәгән ниндидер бер көч, мәрхәмәтсез усаллык булып, аның йөзенә калка.