Знахарь / Znachor

Więc co? Balon czy koturny?… Zbankrutowałeś, wylali cię z jakiegoś ministerialnego stolca czy rozczarowanie? Co?… Kobieta?… Zdradziła cię?…

Wilczur opuЕ›ciЕ‚ gЕ‚owД™ i odpowiedziaЕ‚ gЕ‚ucho:

– Porzuciła…

Oczy ObiedziЕ„skiego bЕ‚ysnД™Е‚y wЕ›ciekЕ‚oЕ›ciД….

– No więc i co! – wrzasnął. – Więc cóż to jest?!

– Co to jest? – Wilczur chwycił go za rękę. – Co to jest?… To jest wszystko. Wszystko!

W jego głosie musiało być coś, co starczyło za najmocniejszy argument, gdyż Obiedziński uspokoił się od razu, skulił się i zamilkł.

Dopiero po kilku minutach zaczął mówić cicho jakimś narzekającym tonem:

– Podłe jest życie, a ja mam pecha. Brzydzę się wszelkimi sentymentami, to właśnie los musi wiecznie rozrzucać na mojej drodze różne ofiary sentymentów. Diabli nadali… Nie ulega wątpliwości, że to rzecz względna. Jednego maczuga z nóg nie zwali, drugi pośliźnie się na pestce od wiśni i łeb sobie roztrzaska.

Nie ma Ејadnej miary, Ејadnego kryterium. Pij, bracie. WГіdka to dobra rzecz. Sapristi!

NalaЕ‚ szklanki.

– Pij – powtórzył, wciskając szklankę w palce Wilczura. – Hej, Drożdżyk, daj następną!

Gospodarz zwlГіkЕ‚ siД™ ze swego legowiska w alkowie i przyniГіsЕ‚ butelkД™, po czym zgasiЕ‚ Е›wiatЕ‚o. Nie byЕ‚o juЕј potrzebne. Przez okno z brudnego podwГіrza zaglД…daЕ‚ pochmurny i dЕјdЕјysty, ale juЕј zupeЕ‚ny dzieЕ„. Towarzystwo z kД…ta, porzuciwszy chrapiД…cego kompana, wysypaЕ‚o siД™ na ulicД™.

ObiedziЕ„ski oparЕ‚ siД™ na Е‚okciach i w pijackim zamyЕ›leniu mГіwiЕ‚:

– Tak to jest z kobietami… Jedna przyssie się do ciebie i wszystkie soki wyciągnie, inna obedrze cię z tego, co masz, trzecia oszuka na każdym kroku, albo i taka będzie, co cię wciągnie w szarzyznę, w powszednie błoto… Pranie, sprzątanie, pieluchy i takie rzeczy. Ot i życie… Ale to nieprawda, to wszystko od mężczyzny zależy. Jaki jest! Po jednym spłynie gładko, drugi jak postrzelony kot zakręci się, zapiszczy i zdycha, a taki jak ty, amigo?… Twardy musisz być.

Jak wielkie drzewo. Gdyby cię z kory obłuskano, porósłbyś nową, gdyby ci gałęzie obcięto, wyrosłyby nowe… Ale ot, wyrwało cię z korzeniami z gruntu… Rzuciło cię na pustynię…

Wilczur pochyliЕ‚ siД™ ku niemu i wybeЕ‚kotaЕ‚:

– Z korzeniami… to prawda…

– A widzisz. I siła nie pomoże, gdy oparcia nie ma.