На парозе раю

Гаспадыня затрымала на ёй позiрк i сказала:

– А y вас, напэyна, шмат прыхiльнiкаy.

– Няшмат, – сумелася Юля. – А калi i ёсць, дык далёка не тыя, хто мне можа спадабацца.

– І што ж вы робiце з тымi, хто асаблiва назаляе?

– Пасылаю куды далей, – лёгка адказала дзяyчына.

– А калi гэта начальства?

– Раблю выгляд, што нiчога не заyважаю.

– І не баiцеcя страцiць працу?

– Журналiст – гэта ж не пасада, а толькi чорная будзённая праца. Ганi радкi дзень пры днi!

– Шчаслiвы y вас характар.

Пашанцавала вашаму мужу.

– Я не замужам.

– Колькi ж вам гадочкаy, калi не сакрэт?

– Пад трыццаць.

– Мне тады было амаль столькi ж, – усмiхнулася жанчына i пайшла на кухню.

Журналiстка акiнула позiркам постаць гаспадынi, яшчэ даволi стройную, са спiны i не скажаш, што гэтай жанчыне пад восемдзесят. Ёсць такiя людзi з нязломным духам. Як нi гне iх жыццё, як нi круцiць, а яны працягваюць iснаваць, знаходзiць нейкае адхланне i радавацца кожнаму дню. Нават гэты пакой паказваy, што чалавек тут жыве неабыякавы: вялiзная на yсю сцяну шафа, набiтая кнiгамi, пераважна класiкай, ваза з шорсткiмi сухацветамi, канапа, два крэслы i круглы столiк – нiводнай лiшняй рэчы, не так, як гэта бывае y некаторых старых людзей, якiя завальваюць кватэры розным непатрэбным начыннем.

На адной з кнiжных палiц Юля заyважыла фотаздымак гаспадынi, дзе яна была яшчэ даволi маладая. Прыгожы авал твару акаляла завiтая кароткая стрыжка, вочы строгiя i адчужаныя.

«Каб удалося яе разгаварыць, напэyна, атрымаyся б цiкавы матэрыял, прынамсi, яшчэ нiхто з маiх калег не браyся за тэму рэпрэсiй, – падумала Юля, адчуваючы няyпэyненасць у сабе, бо ведала, што нейкiм выпадковым словам можна выбiць чалавека з раyнавагi, i тады ён замкнецца, нiчога ад яго не даведаешся.

 – Трэба быць вельмi асцярожнай у падборы пытанняy. А мо наадварот пытацца канкрэтна пра тое, што мяне цiкавiць? Чаго ж я сяджу як на iмянiнах? Можа, трэба памагчы старой?»

Журналiстка зазiрнула на кухню, спытала:

– Цi патрэбна рабочая сiла?

– Усё гатова, Юлечка, бярыце кубачкi, а я прынясу печыва.

Духмяная гарбата трохi развеяла напружанасць. Сонца yсмiхалася y акне. Субяседнiцы, прыхлёбваючы салодкую гарачую вадкасць з кубачкаy, размаляваных галiнкамi хвоi, неyпрыкметку прыглядалiся адна да адной.

– У вас нават кубачкi нагадваюць пра Сiбiр, – заyважыла Юля.

– Так, гэты сервiз я прывезла адтуль.

– Гляджу я на ваш малады фотаздымак.