Двое на вуліцы

Ён раздражняy, не даваy засяродзiцца i супакоiцца.

Потым чуваць было, як у лейтэнантавай кватэры штосьцi соyгалi, насiлi, перастаyлялi – вiдаць, Тоня на свой густ перарабляла yсю ранейшую Ірчыну yтульнасць. З пакоя над iм – ён пазнаy гэта па цяжару i рыпу – высунулi шафу, а на яе месца yнеслi, мусiць, тахту i паставiлi якраз там, як стаiць яна y iх: далей ад акна, упрытык да самай сцяны. I, вiдаць, самi, стамiyшыся, як стаялi, так i павалiлiся на яе – аж цяжка зарыпелi спружыны. Вовачка бегаy у другiм пакоi, i Алег зразумеy, што яны, радасныя i шчаслiвыя, цалуюцца.

Само сабою рэзка i непрыемна, нiбы пах нашатыру, ударыy у галаву yспамiн, як аднойчы, калi yжо не было Іркi, Сашка доyга званiy да iх, а Алег якраз быy на кухнi i не чуy гэтага званка. Калi yсё ж адчынiy дзверы, лейтэнант хiтравата паглядзеy на яго i, падмiргнуyшы, сказаy:

– Даруй, я, мусiць, цябе патрывожыy. Разумею, разумею, не тлумач: калi такое, – тады хай сабе yвесь свет руйнуецца, табе не да яго.

Памаyчаy i заратагаy:

– Вось бы мне зараз адчуць, як свет руйнуецца.

Жарт быy зноy жа грубавата-пошлы, i Алег не змаyчаy, сказаy пра гэта суседу.

Зараз ён уявiy, як яго Тоня сядзiць на Сашкавых каленях, як той гладзiць яе, а яна – i Алег быy у гэтым чамусьцi перакананы – сама грудзямi прыцiскаецца да лейтэнанта, абдымае яго за шыю i сваiмi поyнымi вуснамi шукае, як некалi шукала i Алегавы, вусны новага мужа. Кроy кiнулася яму да галавы, вачам стала рэзка i горача, рукi сутаргава расшпiлiлi сарочку, нават разарвалi – ён толькi пачуy, як адскочылi гузiкi i пакацiлiся па падлозе.

Але i пасля гэтага рукi не супакоiлiся – яны шукалi чаго-небудзь яшчэ. Выпадкова пальцы намацалi вазу з чэшскага шкла, якую ён падараваy калiсьцi Тонi на дзень нараджэння, – яна якраз стаяла на столiку ля тахты – i Жавейка, нiбы yзрадаваyшыся гэтаму, схапiy яе i з усяе сiлы шпурлянуy у супрацьлеглую сцяну.

Наверсе стала цiха-цiха – там, вiдаць, пачулi грукат.

Звон разбiтага шкла, якое пасыпалася на падлогу, працверазiy i Алега. Бо спачатку y яго было несцярпiмае жаданне падхапiцца з тахты, пабегчы туды, наверх, раз’юшана званiць, званiць, званiць, аж пакуль не адкрыюць, не разбiраючы асаблiва, надаваць аплявух таму, хто адчынiць, потым знайсцi y пакоях i другога, пацягаць за валасы i яго, пабiць усе вокны, памалацiць у хаце yсё, што можа бiцца, схапiць свайго Вовачку i yцячы з iм з гэтай ненавiснай кватэры.