Гүлкәшима

Бала үшін бейшаралар жылағанда,

Жаңбырдай көзден жасы ағар парлап.

Кемпір-шал зар жылайды баласы үшін,

Көзінің көңіл нұры қарасы үшін.

Еш дауа іздегенмен таптырар ма,

Жүрекке терең түскен жарасы үшін.

Табылар қайдан дауа кетпес дертке

Не шара алла салған құдіретке.

Бала үшін ата-ананың төккен жасы,

Құрғамай бірге барар ақыретке.

Жұбаттым, көңіл айттым екі мұнды,

Жұмсадым Тəңір берген қызыл тілді.

Кеш түсіп шам жаққан соң кемпір байғұс,

Алдыма бір сандықты алып қойды.

Қолыма, аузын аштым, кілтін алып,

Ішіне қарай бердім назар салып.

Ішінде кітап та бар, қағаз да бар,

Тексердім бастан аяқ көп ақтарып.

Жігіт емес Баймұхаммет зейіні тар,

Жел сөзге болған екен аруағы жар.

Ғылымдық һəм ақындық бір өзінде,

Ғылымнан неше түрлі кітабы бар.

Сандықта өлең де бар неше түрлі,

Аралап пақырыңыз бəрін көрді.

Жазыпты Баймұхммет өз қолымен,

Бір дəптер тауып алдым өлең, жырды.

Дəптерде өз ахуалын баян еткен,

Өлеңге шебер екен болмай кеткен.

Ғашықтық саудасына душар болып,

Ақырда ол саудадан қаза жеткен.

Молда өлсе, хатқа жазған қалады аты,

Жігіттің ажарлы екен жазған хаты.

Өлеңді жұртқа жайса жазып алып,

Түскендей бозбаланың ілтипаты.

Жаймаққа жұртқа өлеңді ойға қалдым,

Дəптерді кемпір-шалдан сұрап алдым.

Екеуі сөзді қимай əзер берді,

Қадірлі бағасындай дүние-малдың.