Гүлкәшима

Тобылдың суы терең, жары биік,

Қорғалар алабында қашқан киік.

Басында биік шыңның тамды мола,

Молаға шоқ тал біткен басын иіп.

Жеке емес тамды мола ол орында,

Көмілген Баймұхаммет көп қорымға.

Үстіне төрт бұрышты там салынған,

Көрінген көздің ұшы туу қырымға.

Басына көк тас қойған жылын айтын,

Марқұмның қабырдағы сырын айтып.

Атасы, өзінің аты, нəсіл затын,

Жазыпты өлген күнін, жерін айтып.

Моласын келер жылы көрдім барып,

Жаңадан үлгіріпті зор там салып.

Мен қайттым көк тастағы жазған сөздің

Мазмұнын ақ қағазға жазып алып.

Бұ дүние ойлап тұрсам жалған екен,

Михнатқа талайларды салған екен.

Жазылған төмендегі үш ауыз сөз.

Көк тасқа терең түсіп қалған екен.

«Рухына хақ тағала қылғай рақмет,

Нəсілі – Үңгіт, əм есімі Баймұхаммет.

Тілеуберген баласы опат болды,

Ғашықтық саудасынан шеккен захмет.

Сəрсенбі күн сары алапта, боқырау үште,

Бір мың да сегіз жүз де тоқсан да төрт».

Міне, мен көргенімді айтып болдым,

Неше күн қалам алып бейнет көрдім.

Сандықтан шыққан дəптер қалтамда өлең,

Барлығын тіркей жазып, қисса қылдым.

Реттеп қадери хал қисса қылдым,

Қиссаға «Гүлкəшима» есім бердім.

Бір ғибрат заманаға болар ма деп,

Қызыл гүл тау аралап тастан тердім.

Бір қатар Гүлкəшима ғибрат өлең,

Түсінсе зейін салып, жігіт – желең.

Керекті бұл қисса үшін, бозбалалар,

Бір сыпыра сөз айтылып болды білем.