Казакъ кызы (җыентык) / Дочь степи

Агыйдел, РґРё, Р±РёРє РєТЇРї авыллар, С€У™Т»У™СЂР»У™СЂ, таулар, кара урманнар эченнән агып, айлар, еллар буена бара-бара РґР°, РґРё, У™РЅУ™ шул олуг диңгезгә барып РєРѕСЏ, РґРё; сез моннан бер йомычка салып җибәрсәгез, РґРё, СѓР», РґРё, УЁСЂС€У™РєР»У™СЂ, Димнәр, Агыйделләр буйлап агар-агар РґР° У™РЅУ™ шул ерак диңгезгә барып С‚У©С€У™СЂ, ди… Р?С…, РєТЇСЂУ™СЃРµ РёРґРµ СѓР» диңгезләрне!

Мин әллә нинди уйлар белән бурлы бия тирәсендә, аңардан күземне ала алмый уралып йөргәндә, тегендә, яр башында балык каптырып йөргән малайлар миңа кычкыра башлыйлар:

– Закир, Закир, шырпы белән йомыркаларны китер, тизрәк ягабыз да көлдә пешерәбез, – диләр.

Кармакларны ташладылар. Уйнап, шаярып, көрәшеп, янган ут тирәсендә йомыркалар пешүен саклыйлар.

Безнең яннан гына Өзән елга һаман ага да ага… Минем хәтеремә бабайның сүзе килде.

– Беләсеңме, Апуш, – дим. – Бу елга кая коя? – дим.

Ул – бик усал нәрсә:

– Бер йомырка артык бирсәң, барын да сөйләп бирәм, – ди.

– Ярый, – дим, – бирермен.

Ул – юеш балчыкны йомарлап, әллә кайларга, күздән югалырлык итеп югары ыргыта да бармак белән санап сөйләргә керешә:

– Өзән елганы күрәсеңме? – ди.

 – Күрсәң, карап тор, – ди. – Бу елга, – ди, – унике чакрым киткәч, Өршәккә төшә, Өршәк Димгә кушыла, – ди. – Дим матур болыннар арасыннан бара-бара да Өере дигән зур кала янында, әллә нинди биек таулар каршында, Агыйделгә барып чыга, – ди.