Казакъ кызы (җыентык) / Дочь степи

Кемдер аның сүзен бүлә:

– Агыйдел кая бара?

Апуш тагы балчык йомарлый да, баш өстебездән очып барган торналарга төзәп, һавага очыра.

– Агыйделме? – РґРё. – Агыйдел, – РґРё, – урманнар, таулар, калалар ашасыннан бара-бара РґР° У?стерхан диңгезенә С‚У©С€У™,   – РґРё.

Малайлар кычкырыша башлыйлар.

– Җегет син, Апуш, ал бер йомырканы, – диләр.

Апуш биргәнне дә көтми, бер йомыркамы миннән тартып ала да ашарга тотына.

Аяк астында бер зур йомычка ята иде, шуны алдым да, малайларга күрсәтеп:

– У?йтегез, – РјРёРЅ У™Р№С‚У™Рј, – УЁР·У™РЅ елгага салып Т—РёР±У™СЂСЃУ™Рј, менә Р±Сѓ РЅУ™СЂСЃУ™ шул кыйбла ягындагы ерак диңгезгә барып С‚У©С€У™СЂРјРµ-СЋРєРјС‹?.

. – дим, йомычканы ярдан ярга тулып аккан Өзән елганың киң күкрәгенә ташлыйм. Дулкыннар аны кочаклап алалар да, ашыктырып-ашыктырып, үзләре белән түбән таба алып китәләр.

Малайлар талашырга тотына.

РђРїСѓС€:

– Тукталмас та, батмас та, диңгезгә барып төшәр, – ди.

Башкалары:

– Барып җитә алмас, су белән авыраеп батар яисә, читкә чыгып, камыш арасында туктар, – диләр.

Р?РЅРґРµ С‚У©С€ С‚У™ ауды…

Йомыркаларны ашап беттек тә, кармакларны, балыкларны күтәреп, Өзән елга буйлап кайтырга чыктык.

Малайлар: «Килү бушка китмәде», – диештеләр. Унар-унбишәр балык алганнар. Арада зур ук чабаклар, алабугалар, кызылканатлар бар.

Мин, күздән югалганчы, биягә борылып карый-карый бардым.