Адбіць у чужынцаў кляйнотаў сваіх

Такiх заyжды меншасьць: хоць у Келiску, хоць у Лормii, – але яны паyсюль кiруюць пасыyнаю бальшынёй. Калi вы плянуеце наладзiць гандаль з нашым Гняздом, вам карысна будзе yзяць пад увагу тутэйшыя парадкi й настроi ды пазбыцца рэлiгiйных iлюзiяy, скуль бы яны ня бралiся – з Анкегу цi з космасу.

– Вашая рацыя. Тут ёсьць над чым падумаць.

Далей размова перайшла на нэyтральныя тэмы. Каyрыт ветлiва чакаy, пакуль Мiкомп ня скончыць сталаваньне. У кожнай талерцы той пакiнуy крыху ежы й пассыпаy усё y паyмiсак. Калi яны паднялiся сыходзiць, ён падышоy да ямы й скiнуy недаедкi.

Каyрыт заyважыy, як раней тое ж рабiлi iншыя наведнiкi.

– У чым сэнс гэтага рытуалу?

– Вы б назвалi яго забабонам. Кажуць, на дне сядзiць сам гаспадар «Сьпеyнага каменю», а гаспадару трэба пакiдаць выязное.

– І што ён сабою yяyляе?

– Ня ведаю. Нават ня yпэyнены, цi запраyды там хто ёсьць. Але i адмаyляць таго не магу. Хадземце.

Прызёмiсты чалавек у шараку таптаyся y апошнiх шэрагах. Туды яго адцiснулi здаравезныя дзецюкi з Нэльтасоy, якiя прыйшлi апоyднi.

Яму прыходзiлася ставаць на дыбачкi альбо падскокваць, каб разгледзець, што дзеецца наперадзе.

На копiшча y Мiхьтрэльдзкiм лесе, недалёк ад Дзэргу, пасходзiлася цi ня yся ваколiца. Усё прыбываy люд з Ольтасу й Мьёзмаy, былi нават трэyрзкiя. Кожны жадаy папрысутнiчаць на капе друiдаy.

На прагалiне y заходняй частцы лесу за гарамi Прэмарда было насыпанае ладнае yзвышша, мошчанае глiнай. Там i адбывалася капаваньне, якое гледачы спасьцерагалi зьнiзу. На yзгорку мелi права знаходзiцца адно друiды.

Яны сядзелi на касьцяных лавах, што месьцiлiся па абводзе насыпу, i былi абароненыя ад сонца й непагадзi разьвiслымi галiнамi попельных дрэваy, якiя абкружалi копiшча, пакiдаючы прасьвець адно над цэнтрам. Там камянямi было абведзенае кола, дзе стаялi падвiноyныя.

Менавiта iх iмкнуyся разгледзець чалавек у шараку.

– Гэй, драбяза, куды yбiваешся?

Яго пхнуy нехта зь мясцовых, але ён не здаваyся. Даy нырца пад локцi суседзяy сьпераду й прасунуyся на колькi мэтраy блiжэй.

Адтуль былi вiдаць лавы, на якiх сядзелi друiды y цёмна-зялёных хламiдах.

– Прапусьцiце наперад гэнага паyшабэлка, аджа зара yсе ногi паадтоптвае!

Пад лаянку з розных бакоy яго выпхнулi, даyшы шчырага падзадку, у пярэднi шэраг. Адтуль ён нарэшце змог разгледзець падвiноyных у коле камянёy.

Першы быy ссушаным старым iнтэлiгентнага выгляду, другi, маладзейшы – пэyна, ягоным сынам. Абодва падавалiся напалоханымi й зусiм безабароннымi.