Адбіць у чужынцаў кляйнотаў сваіх

Вяроyкi сьцягвалi iхныя рукi.

Гларпларла, адная з друiдак на лавах, абкiнула вокам натоyп зьнiзу, убачыла прызёмiстага чалавека y шараку й махнула рукой:

– Га, бард архiпрынцэпса Трамольца з Хiвiскае аyтаркii! Зусiм на вас забылася… Вы хацелi былi паглядзець на нашыя абрады. Нагадайце-тка мне ймя.

– Каyрыт Утальтат, ваша мосьць.

– Падымайцеся да нас. Вам трэба пабачыць усё y падрабязнасьцях, каб адлюстраваць у песьнi як мага дакладней. Народ Хiвii i yсяе Гульмаскае раyнiны мусiць ведаць пра запраyднага бога й пра тое, што чакае яго ганьбавальнiкаy.

Каyрыт залез на пагорак i падышоy да кола камянёy. У самым цэнтры ён убачыy глыбокае правальле шахты з адкiнутым вечкам: на дне было вiдаць нешта накшталт моху.

Тымчасам распачалося капаваньне. Найвышэйшы друiд зачытаy доyгую цьмяную прамову й паказаy пальцам на падвiноyных.

– Гэтыя блюзьнеры вiнавацяцца y тым, што пры сьведках адмаyлялi боскую iснасьць Мiцэлiю, а адбiткi ягоных гiфаy у ночным небе называлi iншасьветамi, якiя населеныя гэткiмi ж стварэньнямi лесу, як мы.

Яны называлi космас калыскаю чалавецтва.

Натоyп унiзе загаманiy, але друiд працягваy, узьняyшы голас:

– Прапаную кару: хай гарэтыкi зьяднаюцца з тым, што адмаyлялi, i прарастуць грыбамi Праyды.

Астатнiя друiды yхвалiлi вырак узьнятымi рукамi.

– Падвiноyныя, цi маеце вы што сказаць перад пачаткам рытуалу?

Стары, пыкаючы, прамовiy:

– Нашто так пасьпяшаць зь непапраyнымi дзеямi? Так, мы з вамi без сумневу маем пэyныя анталягiчныя разыходжаньнi, але iх можна разглядаць як нагоду для дыялёгу, а ня сварак.

Праyда можа нарадзiцца праз новыя сьветаглядныя канцэпцыi. Мы, у сваю чаргу, з увагай паставiмся да вашых традыцыйных… м-м-м… прымхаy.

Найвышэйшы друiд нiяк не адрэагаваy. Стары пасьпешлiва дадаy:

– Калi вы ставiце пытаньне рубам, мы бясспрэчна гатовыя прызнаць боскасьць Мiцэлiю i адмовiцца ад касматэiстычнае гэрасi.

– Вашыя развагi безумоyна цiкавыя й павучальныя, але y гэты момант пазбаyленыя будзь-якое практычнае каштоyнасьцi.

Скiньце iх у Мiцэлiй.

Два друiды кiямi сапхнулi падвiноyных у шахту. Каyрыт з асьцярогаю падышоy да краю i yбачыy, як гiфы грыбнiцы аплятаюць целы небаракаy i накрываюць iх сваёю масай. Спачатку былi чуваць жахлiвыя крыкi, потым яны сьцiхлi.

Усе друiды паднялiся на ногi й пачалi хорам паyтараць за найвышэйшым:

– Хай распачнецца Трансфармацыя. Хай зьяyленае Існае прачнецца y вантробах злачынцаy, пачне йрваць кiндзюкi й сiлкавацца iхнымi yспамiнамi.