Адбіць у чужынцаў кляйнотаў сваіх

Хай iх спаралiзуе жах перад Абсалютам. Загнiваючыя судзiны iхных целаy няхай стануцца караблямi экзанiчных мутацыяy, а вэктарная iнфэкцыя зьвяжа нуклеазы гамалягiчнае адбудовы y цэлевым локусе. Хай яны прарастуць грыбамi, якiя дазволяць нам убачыць сьвет як ён ёсьць. Узрадуймася й прывiтайма Трансфармацыю!

Калi рытуал скончыyся й шахту накрылi вечкам, задаволеная Гларпларла падышла да Каyрыта:

– Як вам спадабалася дзея? Аж пэyна стане матарыялу на ладную дыдактычную песьню?

– Вельмi yражвае, – адкашляyся Каyрыт, – дзякую за дазвол папрысутнiчаць.

Але, мiж намi, вы насампраyдзе yважаеце звычайную грыбнiцу за бога?

Усьмешка зьнiкла з твару друiдкi.

– Мой даражэнькi, вашае невуцтва можна дараваць, бо вы прыйшлi з далёкае барбарскае краiны, дый фiгура барда лiчыцца y нас недатыкальнай… Але вялiкая просьба на будучыну – асьцярожней са словамi. Што да iсты пытаньня: Мiцэлiй Мiхьтрэльдзкага лесу – найстарэйшы жывы арганiзм Анкегу. Яму некалькi тысяч гадоy, ён распасьцёрся пад зямлёю на палову кантынэнту й быy тут яшчэ да зьяyленьня людзей.

Усе ягоныя мажлiвасьцi непасьцiжныя й недасягальныя для нас, стварэньняy лесу. Адзiны шлях наблiзiцца да Абсалюту – улучаць у дыету грыбы Мiцэлiю, убiраючы y сябе часьцiнку боскага. Заставайцеся на yсяночную оргiю, вы зможаце прылучыцца да сакральнага й з разьняволеным розумам апiсаць усё y песьнi.

– Прынадная прапанова, але архiпрынцэпс чакае на мяне y Хiвii i я вымушаны сьпяшацца.

– Што ж, наступнага разу. Вялiкая Трансфармацыя напаткае кожнага з нас, раней цi пазьней.

– Калi вы пачакаеце, я паклiчу цэхавага грандмайстра. Мажлiва, ён лепей зразумее вашую прапанову.

Прыслужнiк сышоy, пакiнуyшы сьветласкурага чалавека y iншаплянэтнай вопратцы аднаго y гасьцявым пакоi. Той падышоy да вакна й паглядзеy на Эйтэрычны акiян, што шумеy трыма паверхамi нiжэй. Клiнд i Ўурд, спараваныя сонцы Анкегу, нетаропка сядалi за гарызонт. У затоцы плыy велярыб з гарбарняю на сьпiне. Іншаплянэтнiк з прыкрасьцю падумаy, што цэхавiкi маглi б натапiць у сваёй гасподзе.

У пакоi было зябка, а комiн у куце заставаyся халодным.

Ён вярнуyся да палiцаy з кнiгамi. Усе яны былi напiсаныя на пэргамiне са скуры гастраподаy. Не пасьпеy прагледзець «Гiсторыю Зурвэльскага самаyраду», як ззаду пачуyся стомлены голас:

– Фар Утальтат, – у пакоi стаяy Слатэрэт Экраск, паджылы чалавек з доyгаю барадой, заплеценай у тры касiцы чырвонага, зялёнага й чорнага колераy.