Адбіць у чужынцаў кляйнотаў сваіх

 – Рэyбальд, – кiвок на прыслужнiка, – ня здолеy уцямна патлумачыць мне, хто вы такi й з чым прыйшлi. Кажэце наyпрост, зробце ласку. Ня будзем губляць часу, бо я заняты чалавек.

– Фар Экраск, я кнiганоша. Дастаyляю на Анкег кнiгi з космасу: запаляю каганец асьветы y гэтым моры цямноты, так бы мовiць. То вырашыy завiтаць i y Кнiжны цэх Номiльну, прынёс колькi iнкунабулаy.

Каyрыт паказаy на велiчэзную торбу перад сабой.

– Што за кнiгi? Якiя yмовы прапаноyваеце?

– Вось пра гэта я й хацеy пагаварыць.

Але ж найперш хацеy бы дазнацца вашых рэлiгiйных перакананьняy. Гэта даволi iстотны момант.

– Я вырабляю й прадаю кнiгi, а не чытаю казанi. Існуюць багi цi не йснуюць, мяне мала абыходзiць. Гэтае пытаньне ня мае прынцыповага значэньня. Прыпусьцiм, што маюць рацыю друiды. Што гэта зьмяняе для мяне? Альбо прыпусьцiм, усё так, як кажуць мрапаiты Эльтаму. Што з таго жыхаром Номiльну? Лепей пяройдзем блiжэй да справы.

Каyрыт скрывiyся:

– Прывезеныя мною кнiгi – сьвятыя тэксты касматэiзму.

Яны дазваляюць чытачом ступiць на шлях яднаньня зь Бясконцасьцю, адкрыць сваё сэрца для касьмiчнае любовi. Гэта асаблiва актуальна тут, у Номiльне, так недалёк ад касмапорту. Месьцiчам дастаткова працягнуць руку, каб крануцца мiжзорнае чысьцiнi й пазаплянэтнае гармонii, а яны замест таго прыслухоyваюцца да цемрашальскiх забабонаy.

Слатэрэт уздыхнуy:

– Вы ня можаце не разумець: мяне найперш цiкавiць, як прадаюцца кнiгi. Я выдаю тое, на што ёсьць попыт. Тэалягiчнымi матэрыямi хай займаецца цэх Асьветнiкаy.

Я не зацiкаyлены нi y прыняцьцi, анi y адмаyленьнi будзь-якiх дагматаy. З iншага боку, ня маю нiчога супраць, калi кнiга добра разыходзiцца ды яшчэ спрыяе… гм-м-м… «пазаплянэтнай гармонii».

– Я гатовы рэгулярна дастаyляць вам касматэiстычныя кнiгi па невысокiм кошце: скажам, пяцьсот асобнiкаy за дзьвесьце альдэраy. Першая партыя – дармовая. Проста вазьмiце iх на распаyсюд. Упэyнены, паспалiты люд Номiльну yпусьцiць касьмiчную любоy у свае сэрцы.

– Дайце-тка зiрнуць, – грандмайстра вiдавочна больш зацiкавiла форма, чымся зьмест кнiгаy. Ён хуценька прагартаy адную, памацаy i панюхаy старонкi. – Што за матарыял?

Каyрыт каротка расказаy пра паперу.

– Узбагачаная цэлюлёза? Адмысловае напыленьне для трываласьцi? Цiкава-цiкава…

Слатэрэт паказаy Рэyбальду на торбу з кнiгамi i аддаy загад на таемнай цэхавай гаворцы, якую кнiжнiкi выкарыстоyвалi мiжсобку. Прыслужнiк падхапiy торбу й сышоy.