Адбіць у чужынцаў кляйнотаў сваіх

Калi yжо добра паглыбiyся y лябiрынт цясьнiнаy, скалы з скрыгатам пачалi насоyвацца адна на адну. Павольна, але несупынна. Ён завярнуyся й пабег штосiлы.

Але не пасьпеy.

Скалы сутыкнулiся й перамалолi яго на крывавую крышанку.

І тады ён памёр.

А праз хвiлiну, калi каменныя скiвiцы разьнялiся, ажыy. Да таго, як выбегчы на раyнiну, Усьцюжанiн, усьведамляючы, што гэта немагчыма, памiраy яшчэ тройчы.

Банцэвiчанка глядзела на аблогу Гом’я з замкавае вежы.

Варожае войска стаяла пад сьценамi. Над першымi шэрагамi выпрастала крылы жар-птушка.

Магутнымi yзмахамi яна насылала на гарадзiшча навальнiчныя хмары з маланкамi, што бiлi y абаронцаy.

«Прысьпеy час дзеяць».

Камандзiр гомейскага гарнiзону прачытаy ейныя думкi й даy адмашку. Ведзьмары па yсiм абводзе yзьнялi рукi. Зь iх далоняy зырвалiся снапы сьвятла й рэзнулi па цёмных хмарах. Патрушчылi на нiшто.

Гэта слугавала сыгналам для жывёлаy. Варгiн працяжна замяyкаy i скокнуy з рандэлi y гушчу абложнiкаy. Кiпцюрамi ён цэлiy iм у вочы, драy валасы й шкуматаy твары.

За кашэчым каралём унiз скiравалася чарнашэрснае ваярства. З Сажу, наyсьлед за Хабёрам, на бераг палезьлi сотнi вялiзных ракаy. Вострымi клюшнямi яны пераразалi ворагам сухажылы i адцiналi пальцы. Зь лесу паyзла Шкурапея. Яна вяла за сабою размаiтых зьмеяy, якiя джалiлi нападнiкаy i yпырсквалi iм у кроy сьмяротную атруту. Паднор з процьмаю падданых мышэй i пацукоy вылез зь лёху пасярод варожага строю. Грызуны сеялi панiку, гуртам кiдаючыся на людзей. З прырэчных пячораy у паветра yзьнялiся цмокi й пачалi палiваць войска полымем.

Банцэвiчанка як дасьведчаная чараyнiца ведала, што нiчога з гэтага не yратуе места. Яно асуджанае на паразу.

Сцэна аблогi мутнела yваччу, засланялася прывiднымi карцiнамi. Апакалiптычныя вiзii зьмянялi пастаральныя краявiды. Яе нiбыта разрывала на часткi.

Вось яна бачыць свой чароyны замак, а вось замест Гом’я перад ёю шэры бяздушны Гомель – бэтон, асфальт ды йржавы мэтал. Самая яна стаiць на брылi будынку гомельскага райвыканкаму й вывешвае трыкалёр над галоyным уваходам.

Банцэвiчанка не кiравала yласнымi дзеяньнямi; быццам папросту назiрала здаля. Вось уваччу зноyку паплыло, i карцiны сумясьцiлiся – паyсюль яна бачыла адно трупы й руiны.

Раyнiна yяyляла сабою бясконцую мядзяную роyнядзь. Усьцюжанiн ступiy на яе й заекатаy – медзь была распаленая ледзь не да вадкага стану. Уваччу памутнела. Ступнi дымiлiся i асмальвалiся, але ён не спыняyся.