Адбіць у чужынцаў кляйнотаў сваіх

Ад вулiцаy засталiся адно yшпiляныя попелам прагалы мiж счарнелых трухлякоy руiнаy. Усё зьмянiлася, заняпала, здрабнела.

«Места не пазнаць».

Ён скурай адчуваy: вось-вось штосьцi мусiць здарыцца, штосьцi, дзеля чаго яго сюды й прывялi.

Чаканьне рабiлася нясьцерпным, самота – невыноснай.

Нарэшце выйшаy на простакутную роyнядзь, пазамятаную попельнымi выдмамi. Разгледзеyся. Вохнуy. Тая самая плошча, дзе не сьцiхалi масавыя хваляваньнi. Даyным-даyно.

І тут з усiх бакоy на яго шуганулi дэманы.

Прынамсi, так яму падалося сьпярша. Чорныя зьнявечаныя постацi – кiм яшчэ iм быць? Яны павольна наблiжалiся. Падышоyшы на адлегласьць у колькi крокаy, спынiлiся i абсталi яго колам. Ладны натоyп, не прарвацца.

Аж раптам убачыy: нiякiя ня дэманы – звычайныя людзi.

Добрыя людзi.

Чаму так падумалася? І сам ня здолеy бы патлумачыць.

Іх, бадай, можна было б прыняць за анёлаy, каб яны не насялялi пекла. Стаялi не варушачыся, з выпрастанымi сьпiнамi i yзьнятымi галовамi. Моyчкi глядзелi на яго.

У iх вачох не было злосьцi, крыyды, асуджэньня – толькi сум, шкадаваньне й дзiцячая нявiннасьць. Гэта ранiла больш за iншыя жахi апраметнай.

«Яны тут таксама не з уласнае волi».

Ён згадаy, як Першы мiратворчы батальён падаyляy супрацiy мясцовага насельнiцтва, нязгоднага з палiтыкай дэнацыяналiзму – на гэтай жа плошчы, – i адвёy пагляд.

«За што? За што мне?»

Усьцюжанiн крочыy проста y чорны натоyп, расьпiхваючы локцямi першыя шэрагi. Людзi не запiналi шляху.

Навобмацак яны былi халодныя, друзлыя i склiзкiя, быццам мёртвыя шчупакi. Ён скалануyся й пабег, не падымаючы галавы.

«Няхай тая раyнiна, няхай холад, няхай скалы – толькi ня гэта».

Ня вытрымаy i азiрнуyся. Ішлi за iм наyсьлед. Моyчкi, павольна.

На набярэжнай спынiyся, задыханы й зьнясiлены. Павярнуyся да людзей з па-анёльску добрымi вачыма й пракрычаy:

– Калi гэта нарэшце скончыцца?

Маyчалi.

– Скажыце хоць што-небудзь.

Адно тужлiва пазiралi на яго.

– Я проста выконваy загад, разумееце? Выконваy загад!

Ён павярнуyся да ракi, узяy разгон i скокнуy у ляву.

– Альгердзе, ну што ты так неасьцярожна?

Настаyнiца сьцягвае вiртуалайзар з галавы васьмiгадовага хлопчыка i адводзiць яго ад анабiёзнае камэры.

– Паспальваеш яму yсе сiнапсы.

У камэры курчыцца голы мужчына з празрыстай, як мэдуза, скурай. Ён увесь пааблеплiваны трубкамi й правадамi. Жылы напятыя, з носу й вушэй цячэ густая цёмная кроy.