Новая Зямля: Куканія

Зямля Чорнае Лопаyкi сталася мiж тым запраyдным кантынэнтам-вязьнiцай, дзе нашчадкi лотрыкаy зь «Вiтаyта» yтрымвалi i нагадоyвалi рабоy, час ад часу папаyняючы свой статак.

У адным Мiнгайла-Азярэвiч меy рацыю: плянэта загартавала сваiх насельнiкаy як мае быць. Калi б ён убачыy, чым абярнулася ягоная мара, дык жахнуyся б, як жахнулiся мы, калi прыляцелi y Куканiю.

З дакладу iнвэстыгатара Бартрама Ардо Першаму рэгiстратару Галяктычнага Рэгiстру

Зь Цёмналесься y Аyцiму

«Учора было yчора, а сёньня – гэта сёньня».

З такою думкаю Юргель адкiнуy прэч шкадаваньнi i вырашыy, што яму не застаецца нiчога, як адшукаць Вiльню. Ён разьмяy зацёклыя цяглiцы, зарыентаваyся, адкуль устае Лiлея, i пайшоy лесам у адваротны бок.

Новы дзень абяцаyся быць цёплым i ясным.

Смагу Юргель спатолiy бярозавiкам, а вось голад даймаy мацней i мацней. Ён усё шукаy, дзе б чаго пакласьцi на зуб, калi yбачыy на паляне цi то куст, цi то траву, што аплятала павалены камель. Шматлiкiя сьцяблiны падымалiся да роyню пасу i былi yшпiляныя белымi ягадамi.

«Чорт з голаду й мухi еy, – пастанавiyшы так, паклаy у рот ягадку. – І смак нiшто сабе».

Падсiлкаваyшыся, Юргель паyдня прадзiраyся скрозь густы падлесак. Неаднойчы яму прывялося скарыстацца клёпкаю ад паyбачэнку: адбiваyся ад зьвяроy, што нагадвалi пудзiлы з Трафейнага пакою Пана. Яны вiдавочна ня зналi людзей i сьмела падыходзiлi да яго наyсутыч – але, атрымаyшы па пысе, хутка yцякалi.

Па паyднi Юргель выйшаy на чысьцядзь, дзе раскiнулася прымiтыyная вёска з прысадзiстых хатаy, напалову закапаных у зямлю.

Каржакаватыя брудныя людзi разворвалi зямлю на гародах, калолi дровы, нешта цягалi y мяхох зь лесу. На падворках сядзелi брыдкага выгляду бабкi, варожа разглядалi яго i перашэптвалiся.

Угледзеyшы тубыльца, якi ня быy заняты справаю i йшоy сабе вулiцай, ловячы мух, Юргель падышоy i ветлiва павiтаyся:

– Дзень добры, гаспадару. Хай мой выгляд не падманвае вашэць. Я Юргель Нязломак, дыгнiтар вялiкакняскага двару y Вiльнi, блiзкi сябра паноy падкаморага i галоyнага iнстыгатара ды iншых дастойнiкаy, – ён з даверам сьцiшыy голас, – i yлюбёнец самое панi гетманавай.

Тубылец адно цыркнуy пад ногi.

– А таксама панi кухмiстравай.

Тубылец змоyчаy. Юргель быy нязвыклы да такога этыкету.

– А як вашэць завешся?

– Не вашэць – Кузьмар, – негасьцiнна прагучала y адказ.

– Злы лёс закiнуy мяне далёка ад дому, шаноyны Кузьмару, у ваш хлебасольны край.