Новая Зямля: Куканія

Яyнут паскакаy на першую лаyку i прароy Баруту i Пясьцiлу:

– Складаемся! Няма чаго час губляць.

Тыя хуценька прысыпалi вуглi вiльготным пяском, скруцiлi посьцiлкi i звыкла заскочылi на плыт.

– Заднiку, табе хiба асобнае запрашэньне трэба? – данеслася сьпераду.

Юргелю не заставалася нiчога, як скарыцца абставiнам. Ён зморшчыyся, калi не даскочыy да берагу i зноyку прамок. Выцягнуyшы гартоль, абматаy яе вiцай i закiнуy за будан. Яшчэ раз палез у ваду, з высiлкам адпiхнуy плыт i ледзь пасьпеy заскочыць на яго.

Іх падхапiла плынь.

Неyзабаве Юргель зразумеy, што праца заднiка цi ня сама складаная ад усiх: яму прыходзiлася кiраваць заднiм вяслом i гойсаць ад левага борту да правага, то yпiраючы шарыгi y глей, то паслабляючы iх на загад галаyнiка. Бакавыя прытым амаль нiчога не рабiлi. Дачакаyшы адносна простага адцiнку на зьвiлiстай Зальвеi, ён падышоy да Баруты, якi зь лянцой вадзiy па вадзе жэрдкай:

– Бачу, ты стамiyся. Глядзець на твае пакуты – i то балюча. Давай-ка падмяню цябе.

Можаш пакуль адпачыць на заднiм вясьле. Высiлкаy там, лiчы, не патрабуецца.

– Не-не, Юргелю, што ты – я не магу так абысьцiся з табой, – на Барутавым твары адлюстравалася шчырая спагада, а ягоная жэрдка засоyгалася yдвая хутчэй. – Ты яшчэ навак у плытнiцтве i не разабраyся ва yсiх нюансах. З майго боку было б подласьцю прымушаць цябе бомiць, пакуль я б’ю лынды на апачыне.

Расчараваны Юргель вярнуyся назад. Ад невясёлых думак яго адцягнуy крык зь пярэдняе лаyкi:

– Трымай лева. Тарнуем да берагу.

Юргелю, ня сьпi y шапку.

Ля вады стаяла купка вяскоyцаy, якiя махалi кошыкамi i заклiкалi плытнiкаy:

– Гэй, бальныкы, хутнеj сюдоj. Прычалюjте своji дырывыны. Огэть, повны кошыкы нашыховалы.

– Чуеш, Юргелю, – наблiзiyся Яyнут, – тут твой дэвiз гучацьме больш дарэчна, чым у Аyцiме.

– Я навучыyся цанiць маyчаньне па-над любымi дэвiзамi.

Галаyнiк выдаy здушаны гук i саскочыy да йiтвегаy. Яны нядоyга пагутарылi, i Яyнут перадаy па срэбранiку кожнаму. Пасьля пацягнуy пустую бачулачку з будану i засопся, аднак на дапамогу нiкога не паклiкаy.

Ссыпаyшы y бачулачку зьмесьцiва кошыкаy, павалок яе назад. Залазячы на плыт, змакрэy з натугi i, перад тым, як даць адмашку, абцёр пот магеркаю i кiнуy яе проста на бярвёны.

Юргель падняy шарыгi i гукнуy на разьвiтаньне «да судосiньня». Потым зь цiкаyнасьцю схiлiyся над бачулачкай, пакуль Яyнут быy заняты апачынай: там убачыy невялiкiя зацьвярдзелыя кавалкi вохрыстага колеру з рэзкiм пахам.