Новая Зямля: Куканія

Яyнут мiж тым шырока расставiy ногi, абгладзiy бараду i працягнуy павучаньне:

– Слухай уважлiва, паyтараць я не наладжаны. У плыце нiчога складанага няма. Гэта папросту камлi, зьвязаныя мiжсобку y зьвёны. Кожнае зьвяно завецца лаyкай. Мацуюцца яны вiцамi, – Юргель пазнаy гнуткiя каранi, якiя бачыy у яцьвягаy-вязальнiкаy. – Вiцы распарваюць на вагнi i прывязваюць камлi да пакладзеных упоперак жэрасьцяy. На адную лаyку – па два жэрасьцi, сьпераду i ззаду. Усё гэта закнаблёyваецца, каб лаyкi не распаyзалiся.

У нашым плыце iх, як бачыш, зараз тры, потым паболее.

Даyжыня лаyкi, прымеркаваy Юргель, складала два сажнi, шырыня – каля пяцi-шасьцi стопаy.

– Адная з адной лаyкi злучаюцца паклёсамi, – Яyнут паказаy на даyгую жэрдку, наyскось перакiнутую з аднае лаyкi на iншую. – Паклёсу кладуць на жэрасьць, прывязваюць хамутамi з вiцы i забельваюць забелкай. Вось гэтае пяцiлакцёвае бервяно на рачках наперадзе – апачына, стырнавое вясло. За яго адказны галаyнiк, то бок я. Раку я ведаю лепш за iншага i гляджу, каб плыт ня сеy на гак.

Давай за мной.

Яyнут рушыy назад, балянсуючы на мокрых камлях, i спрытна пераскочыy на сярэднюю лаyку. Юргель скiраваyся за iм без заyважнага iмпэту i грацыi. Ён мала што зразумеy, апроч фразы «Плыт – гэта зьвязаныя мiжсобку камлi», але не пераймаyся з таго. Яму да галавы прыйшла адная думка.

– Васпане, вось ты кажаш, сьвет пабачыy, мовы розныя ведаеш. А цi зможаш прачытаць такое? – Юргель дастаy з кiшэнi паперчыну, якую вырваy у Шнара на аэрабарлiне.

Яyнут зiрнуy без асаблiвага энтузiязму.

– Ня знаюся на казачных грымзолях. Вернемся да рэчаiснасьцi. На сярэдняй лаyцы па бакох стаяць з жэрдкамi Барута i Пясьцiла. Яны бомяць i адштурхваюцца ад берагу, калi плыт зносiць. Ты як заднiк стаяцьмеш у хвасьце.

Яyнут пераскочыy на апошнюю лаyку, дзе месьцiyся накрыты карою будан з рознымi бачулачкамi yнутры. Перад iм ляжаy пляскаты камень, пачарнелы ад куродыму.

– Тваё гаспадарства, абжывайся. Вось гэтыя завостраныя калы, замацаваныя справа i зьлева, завуцца шарыгамi.

Імi ты мусiш на мой загад упiрацца y дно, каб запаволiць плыт альбо спынiць яго. Пасярэдзiне – знаёмая табе апачына, задняе вясло. Таксама y тваёй адказнасьцi. Як i гартоль – заточаная жэрдка, вiцай да лаyкi прывязаная. Яна за буданом. Убiвацьмеш яе y зямлю, як спынiмся на начоyку. Таксама табе трэба адпiхваць плыт ад берагу, калi мы здымаемся з стаянкi. Можаш зара й папрактыкавацца.