Новая Зямля: Куканія

Ён хутка зарыентаваyся: iрвануць наперад, скокнуць у вакно, упасьцi на клюмбу атрыю, бегма пабегчы за стайню, паклiкаць на дапамогу Вiлiча… Але нiчога з гэтага не зрабiy – у руках вiтаyчане трымалi праменевiкi. Прызначэньне гэтых спакменяy здавалася вiдавочным.

Стары Дымша зырваy зьвязак ключоy зь Юргелевага пасу. Той здрыгануyся. Яму прыгадалiся чутыя y дзяцiнстве гiсторыi. Пасядзёлка неаднойчы пужала яго жахамi, што адбывалiся y Чорнай Лопаyцы, аповедамi пра зямлю, якая плявалася ляваю i дымам, нiбыта y пекле, i пра тое, што нiхто, маyляy, адтуль не вяртаyся.

Ягоная рука мiжволi пацягнулася па кудмень на грудзёх. Вока ляснога чыпiрадлы y мэталiчнай аправе ён купiy у вайдэлёта на вiленскiх Казюкох. Кудмень мусiy баранiць нашэньнiка ад злых уплываy i нядолi.

– Бязь лiшнiх рухаy, пахолiку, – працадзiy Барада, – а то таксама зьвяжам.

– Нешта ён кашчаваты, – дадаy Шнар, – анi цяглiцаy, анi тлушчу. Мiзэрныя гены. Гадаваць няма сэнсу – Вонках доyга не працягне.

– Затое ён мае iншыя перавагi, – уступiyся аканом.

Юргеля такая атэстацыя не парадавала, але ён вырашыy змоyчаць.

Стары Дымша мiж тым выйшаy з курыльнi разам з Шнарам, пакiнуyшы Бараду наглядаць палонных. Час ад часу яны павярталiся i yпошапкi перагаворвалiся yтрох.

Пад Юргелем падгiналiся ногi, i ён сеy каля yваходу. У галаве мiтусiлiся розныя думкi як уратавацца, але па водуме жадная не здалася прыдатнай.

Грынька па-ранейшаму стаяy, утаропiyшыся y адную кропку. Так прамiнула пара гадзiнаy. У пэyны момант панi Лёдзя, i без таго напужаная, пачала бiцца y гiстэрыцы, лупiць нагамi па падлозе i мыкаць праз кляп.

– А ну цiха будзь, лафiрында!

Барада даy ёй ладную поyху i схапiy за валасы, прыyзьняyшы на добры локаць.

Грынька раптам апрытомнеy i нязграбна кiнуyся напярэймы крыyдзiцелю. Мiльгануy выблiск, i Грынькава цела yпала на Лёдзю, якая зараyла яшчэ грамчэй.

У пакой забег Шнар i ацанiy абстаноyку.

– Давай-ка павучым маруху слухмянасьцi.

Удвох яны зацягнулi ахмiстрыню y панскую спачывальню i пакiнулi дзьверы адчыненымi наросхлiст. Юргель, насуперак жаданьню, мог чуць i бачыць усё, што там адбываецца. Гэтак сама, як мог бачыць дзiрку y галаве Грынькi. А вось паварушыцца быy няздольны.

Далейшае адбывалася нiбыта y замарачным сьне.