Құлагер

«Алам» деп Ақмарқаны алас ұрып,

Ала алмай ақырында жаны күйген.

Сол үшін тау пəлені басына үйген,

Тартқан ол тауқыметті болыс, биден.

Соқпадым онысына осы арада,

Бар ма деп жолдастарым жазып жүрген.

Күйдіріп осындайлар жанын жеген,

Кеңесіп келісе алмай қалың елмен.

Тілімен жырды жаттап, жерді жоқтап,

Ол өзін жазалаған алдыменен…

Сұрама оның бəрін бүгін менен,

Тіршілік болса тағы айтып берем.

Ақанның ең аяулы əңгімесі –

Тек бүгін тарқасалық «Құлагермен».

Арқада Ақанды айтқан əңгіме көп,

Қылады оны əулие əлде не деп.

Əулие болмаса да безеген жан,

Неліктен? Тарихшылар табар себеп.

Мен өзім сері Ақанды көргенім жоқ,

Сөздерін, əнін жаттап, тергенім жоқ.

Ақанның өзін көрген, сөзін терген

Адамдар айтпас мұны өтірік деп.

Серінің сүйген жары – Ақмарқасы,

Көліндей Көкшетаудың жан қалқасы,

Сол ма екен елден айдап əн салдырған,

Жүрегін күнде шауып қыз балтасы.

Асыққа азап болып қызға айқасы,

Қайғымен өртеді ме қыз-қалқасы?

Жұрттан ба, жарынан ба жанын қинап,

Серіні сыйғызбаған ел ортасы?

Əйтеуір Құлагерді мініп баптап,

Жалғыз жан жапан-түзге кеткен ақтап.

Ақ көңіл, асқар жанын алып қашқан

Арамнан, айналадан, кірден сақтап.

Сондықтан əн шырқаған жырды мақтап,

«Асылым, Ақмарқам» деп атын жаттап.

«Сендерге сүйгеніммен келмедім» деп,

Орманға, құсқа, тасқа қызды мақтап.