Құлагер

Жете алмай арманыңа болып қапы,

Күңірентіп əніменен кең аймақты,

Түлкі үшін тасқа түскен қыран құстай

Болған соң кетті ме екен жаны запы?

Жатталып Ақмарқаның аузында аты,

Телміріп таста отырып жазған хаты.

Жары да, жолдасы да тек біреу-ақ –

Онысы астындағы жалғыз аты.

Меншіктеп таза бұлақ, таудың тасын,

Мекендеп жүрген дейді көлдің қасын,

Айтады осылайша айтушылар,

Кім білсін, əлде өтірік, əлде расын…

Тамсантқан əніменен кəрі, жасын,

Демейміз елге Ақанды сөз қылмасын.

Əңгіме Ақан емес, Құлагер ғой,

Осынан бастамақшы ек сөздің басын.

Ендеше көлденең сөз былай қалсын,

Қызықсыз қысыр сөзге кім айналсын.

Көңілін көркем таудың жайлауына

Шығарып, сері салтаң кете барсын.

Асық боп Ақан жоқтап Ақмарқасын,

Деп біраз жалын шығып, шер тарқасын.

Жаңғыртып Сырымбеттің күллі алабын,

Серіңіз серпіп көкке əн шырқасын.

Бұлбұлдар көмейлерін бүлкілдетсін,

Көделер ақ үкісін үлпілдетсін.

Суырып көк жібектің суыртпағын,

Құлагер көк шалғынды күртілдетсін.

Суықта паналасын ну тоғайға,

Ыстықта көлеңкелеп сая жайға.

Жауында үңгір тасқа ықтап, ұйықтап,

Шомылып жүре берсін Бурабайға.

Бата қып батқан күнге, туған айға,

Бейшара жүре берсін Бурабайда.

Серіні «пері» деген қалың қауым

Нағылсын, бір мақсымды қудалай ма?

Ac

Басталды əңгіменің былай басы,

Болды оған жетпіс, сексен жыл шамасы.