Құлагер

Арқада Ерейменді мекен еткен

Керейде Сағынайдың болыпты асы.

Қаудырап аппақ қудай сақал, шашы,

Қалтырап жынданғандай қолы, басы.

Сағынай сапты аяққа сиіп өлді,

Тоқпақтай тоқсан төртке жетіп жасы.

Білмеймін кім екенін Сағынайдың,

Кім білсін, қай жыл өтті, өлді қай күн?

Малы мол, малайы көп, қатыны көп,

Əйтеуір болуы анық бірі байдың.

Жоқ болмас, бірі ғана құры байдың,

Өзі – нəн болса керек, руы – айдын.

Осы астың біз айтпай-ақ өзі айтады

Болғанын əлдеқандай сұмырайдың.

Іріңдеп, сығырайып екі көзі,

Болыпты Керейдің бір бұлдысы өзі.

Алдынан дау, аузынан сөз кетпепті,

Айтқанда Керейлерше «Дəудің өзі».

Оларша – жердің белі, таудың құзы,

Ата ұлы, арыстандай кер ауызды.

Біздерше – хат білмейтін бір қатты шал,

Жуан ит сүйек бермес, жалмауызы.

Қар кетті, көк жетілді, ағаш мүлги,

Жетіпті Сағынайдың жылы жылжи.

Қар жұқа, қысы жақсы, жер соны боп,

Сол жылы Арқа елінде болып ед күй.

Қатарлап қаладайын үйлерді ылғи.

Көше боп көк майсаға тігілген үй.

Айтылған қыстай сауын, ұлы дүбір,

Хат алған неше дуан, болыс пен би.

Əр елдер тұрғы-тұрғы, алыс, жақын

Жаратып келіп жатқан дəмелі атын.

Бас қосқан неше дуан ақтарылды ас,

Жалпақ, жұрт түгел естіп жатты даңқын.

Əйтеуір əудім жерге шаба алатын

Бұл астан қалдырған жоқ қазақ атын.

Қалмастан қаладағы биржевойлар,

Саудагер қалдырған жоқ тағалы атын.